UYIRI

Nature writing in Tamil

Archive for the ‘Insects’ Category

இலைவெட்டி மர்மம்

leave a comment »

DSC_4124_700சில ஆண்டுகளுக்கு முன் டாப் சிலிப் வனப்பகுதியில் நடந்து போய்க்கொண்டிருந்த போது தடத்தின் ஓரமாக ஒரு இஞ்சி வகைத் செடியின் இலை எனது கவனத்தை ஈர்த்தது. காரணம் அந்த இலையின் விளிம்பு. அரைவட்ட வடிவில் அதன் விளிம்பினை மிகவும் நேர்த்தியுடன் யாரோ வெட்டியிருந்தார்கள். நாம் நகவெட்டியை வைத்து நகத்தை வெட்டுவோமே அதுபோல. பார்க்க அழாகாக, அந்த இலையே புது வடிவில் இருந்தது. ஒரு வேளை ஏதாவது கம்பளிப்புழு அல்லது வண்ணத்துப்பூச்சியின் இளம் பருவப் புழுவாக இருக்குமா என்ற சந்தேகத்தில் இலையைத் திருப்பி அதன் அடிப்புறத்தைப் பார்த்தேன். எதுவும் தென்படவில்லை. இலைக்கு நேர் கீழே தரையப் பார்த்தேன். புழுக்களாக இருந்தால் அதன் எச்சத்துகள்கள் கீழே சிந்தியிருக்கும். அப்படி ஏதும் தென்படவில்லை. புரியாத புதிராக இருந்தது. ஆனால் இது ஒன்றும் புதிதல்ல. இயற்கையின் ரகசியங்கள் அவ்வளவு எளிதில் புரிந்து விடாது. சரி இருக்கட்டும் என ஆவனத்திற்காக ஒரு படம் எடுத்துக்கொண்டேன்.

இதைப் பார்த்து மூன்று ஆண்டுகள் கழிந்த்து கோவாவில் உள்ள ஒரு வனப்பகுதியில் ஒரு மாலை வேளையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன். தடம் ஓரமாக இருந்த ஒரு செடியின் இலை மிக அழகாக வெட்டப்பட்டிருந்தது. இதற்கு முன் டாப் சிலிப் பகுதியில் வெட்டப்பட்ட இலையைப் போலவே. ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதே கரிய நிறத்திலிருந்த ஒரு பூச்சி ஒன்று பறந்து வந்தது. உற்று கவனித்த போது அது ஒரு தேனீ வகையினைச் சேர்ந்தது என்பது தெரிந்தது. நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதே ஒரு சில வினாடிகளில்  இலையை தனது வாயுறுப்புகளால் “ப” வடிவில் வெட்டி எடுத்துக் கொண்டு பறந்து சென்றது. எனது முதல் சந்தேகம் தெளிவானது. இலை வெட்டுவது ஒரு தேனீ வகை. ஆனால் அது நாம் பொதுவாகக் காணும் தேனீக்களைப் போலல்லாமல் கொஞ்சம் கரிய நிறத்திலும், சற்று நீளமாகவும் இருந்தது. இது என்ன வகைத் தேனீ? ஏன் இலையை இப்படி வெட்டி எடுத்துச் செல்கிறது?

5_leaf cutting bees_700

வீடு திரும்பிய பின் சில நூல்களை புரட்டியதிலும், இணையத் தேடுதலிலும் அது ஒரு இலைவெட்டித் தேனீ என்பது புலனானது. அதைப் பற்றி மேலும் படித்ததில் பல வியக்க வைக்கும் உண்மைகள் தெரிந்தது. இவை Megachilidae குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை. இவ்வகைத் தேனீக்கள் கூட்டமாக சமூக வாழ்க்கையில் ஈடுபடுவதில்லை. தனித்தே வாழ்கின்றன. இலைகளை வெட்டுவதற்கென்றே அமைந்த வாயுறுப்புகளைக் (mandibles) கொண்டுள்ளன. இலைவெட்டித் தேனீக்கள் பலவித தாவரங்களின் மகரந்தச் சேர்க்கைக்குத் துணை போகின்றன. இவை தம் வயிற்றுப் புறத்திலுள்ள மெல்லிய தூவிகளில் மகரந்தத் தூகள்களை சேமித்து எடுத்துச் செல்லும். ஏனைய தேனீக்கள் தம் கால்களில் உள்ள மரகதக்கூடையில் எடுத்துச் செல்லும்.

சில வேளைகளில் நம் வீடுகளில் சாவித் தூவாரங்களிலும், மின்செருகி துவாரங்களிலும் (socket), சுவரில், மரச்சட்டங்களில் உள்ள சிறிய ஓட்டைகளிலும் இவ்வகைத் தேனீக்கள் கூடு கட்டியிருப்பதைக் காணலாம். இவற்றின் கூடு இலைகளால் ஆன பல அறைகளைக் கொண்டிருக்கும். இத்தேனீக்கள் ஈரமான களிமண், மரப்பிசின் போன்ற பொருட்களால் கூடுகட்டி, அவற்றில் வெட்டி எடுக்கப்பட்ட இலைகளை கொண்டு வந்து அவற்றை கூட்டின் வடிவத்திற்கு ஏற்ப சுருட்டி நுழைத்து வைக்கும். அந்த இலைக்குழியில் ஒரு முட்டையிடும். அம்முட்டை பொரிந்து வெளிவரும் தோற்றுவளரிக்கான உணவான பூந்தேனையும் (nectar) மகரந்தத்துகள்களையும் (pollen grains) கொண்டுவந்து சேர்க்கும். இவையெல்லாம் வைக்கப்பட்ட இலைக்குழியின் மேல் மேலும் ஒரு வெட்டிய இலையை வைத்து மூடி, அதிலும் ஒரு முட்டையும் அதற்கான உணவினையும் வைக்கும். இப்படி கூட்டின் நீளத்திற்கு ஏற்ப பல அறைகளை தயார் செய்யும். கடைசியில் மேலும் பல இலைகளை வெட்டி வந்து நுழைவாயிலில் தினித்து களிமண் அல்லது பிசினைக் கொண்டு அதன் மேல் பூசி கூட்டினை மழையும் ஏனைய பூச்சிகளும் புகாவண்ணம் அடைத்து விடும். இலையைத் தவிர மலரிதழ்கள், நார்கள் போன்றவற்றை வைத்தும் கூடு கட்டும். பெண் தேனீயே கூடு கட்டும் வேலையைச் செய்யும். தோற்றுவளரிகள் வளர்ந்து சரியான தருனத்தில் (அதாவது பல வித பூக்கள் பூக்கும் காலங்களில்) கூட்டை விட்டு வெளியேறும். முதிர்ந்த இலைவெட்டித்தேனீக்களின் ஆண்கள் கலவி முடிந்தபின் இறந்து போகும். ஆனால் பெண் தேனீ மேலும் சில வாரங்கள் உயிர் வாழ்ந்து தன் கூட்டினைக் கட்டும்.

Photo: Yeshwanth

Photo: Yeshwanth

முன்பு டாப் சிலிப்பில் நான் கண்ட அந்த இலையை, வெட்டியது இது போன்ற இலைவெட்டித் தேனியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அந்த இலையின் படத்தை யாராவது பூச்சியியளாளர்களிடம் காண்பித்திருந்தால் அதை வெட்டியது யாரென்பதைச் சொல்லியிருப்பார்கள். அந்த எண்ணம் அப்போது உதிக்கவில்லை. அப்படிக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டிருந்தால் மீண்டும் பார்த்த போது உடனே அடையாளம் கண்டிருக்க முடியும். எனினும் எதிர்பாராவிதமாக நாமாகக் கண்டறிவதில் உள்ள மகிழ்ச்சிக்கு ஈடு இணையே கிடையாது. இயற்கை நமக்கு அந்த வாய்ப்பை அளித்துக் கொண்டே இருக்கும். இந்த மனித குலம் இருக்கும் வரை. இந்த மனித குலம் இயற்கையான வாழிடங்களை விட்டு வைத்திருக்கும் வரை.

——

பலவித தாவரப்பயிர்களின் அயல் மகரந்தச்சேர்க்கைக்கு உதவும் பூச்சியினங்களில் இலைவெட்டித்தேனீகள் மிகவும் முக்கியமானவை. பூமியின் பல பகுதிகள் விவசாயம் செய்வதற்காக, இயற்கையான நிலப்பகுதி அனைத்தையும் அழித்து அல்லது மாற்றியமைத்து, பல வித பூச்சிக்கொல்லிகளை பயனபடுத்தியதன் விளைவாக பல வகையான அயல் மகரந்தச் சேர்க்கைக்கு உதவும் பூச்சியினங்கள் அழிந்தும், அருகியும் விருகின்றன. இதனால் பயிர்களின் உற்பத்தித் திறன் குறைந்தும், பல வித தாவர நோய்கள் பெருகின. இதைச் சமாளிக்க இயற்கை விவசாயம், வளங்குன்றா விவசாய முறைகளை பின்பற்றுதல், விளைநிலங்களின் அருகில் இயல் தாவரங்களை வளர்த்தல், சீரழிந்த இயற்கைப் பகுதிகளை மீளமைத்தல் முதலிய திட்டங்கள் உலக அளவில் செயல்படுத்தப்படுகிறது.  இதனால்  மண் வளம், பயிர் உற்பத்தி பெருக்கம் மட்டும் அல்லாமல் அயல் மகரந்தச்சேர்க்கைக்கு உதவும் தேனீக்கள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள் இன்னும் பல பூச்சிவகைகளும் பெருகும். இவ்வகைப் பூச்சிகளை குறிப்பாக பலவகையான தேனீக்களை பண்ணைகளிலும், விவசாய நிலங்களின் அருகில் ஈர்க்க செயற்கையான கூடுகளும் வைக்கப்படுகின்றன. நீலகிரி பகுதியில் கீஸ்டோன் நிறுவன (Keystone Foundation) ஆராய்ச்சியாளர்கள் இவ்வகையான ஆலோசனைகளை அங்குள்ள விவசாயிகளுக்கு அளித்து வருகின்றனர்.

மேலும் விவரங்களுக்கு காண்க:

Creating Pollinator Habitats- by Robert Leo in NEWSLETTER of the NILGIRI NATURAL HISTORY SOCIETYISSUE 4.2 Dec 2013 . (6ம் பக்கம்).

——

தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் உயிர் மூச்சு பகுதியில் 2nd September 2014 அன்று வெளியான கட்டுரையின் முழுப் பதிப்பு. அக்கட்டுரையை இங்கே காணலாம். அதன் PDF  ஐ இங்கே பெறலாம்.

Advertisements

Written by P Jeganathan

September 8, 2014 at 10:00 am

பறக்கும் சித்திரங்கள்- பட்டாம்பூச்சிகள்

leave a comment »

சுமார் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் களக்காடு-முண்டந்துறை புலிகள் காப்பகத்தின் ஒரு பகுதியான குதிரைவெட்டி எனுமிடத்தில் களப்பணிக்காக சென்று தங்கியிருந்தோம். இரவாடிகளான மரநாய், புனுகுபூனை பற்றிய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்த காலம். ஆகவே இரவு நேரங்களில் வனப்பகுதிகளில் சுற்றுவது அவசியம். அப்படி ஒரு நாள் இரவு களப்பணி முடிந்து இருக்குமிடம் திரும்புகையில் வாசலில் எரிந்து கொண்டிருந்த விளக்கின் வெளிச்சத்தால் கவரப்பட்டு பல பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்து கொண்டும், வெள்ளையடிகப்பட்ட சுவற்றில் சிறியதும், பெரியதுமாக பல வண்ணங்களில் ஏராளமாக அமர்ந்தும் இருந்தன. இது வழக்கமான காட்சிதான். அதுவும் மழைகாலங்களில் இன்னும் பல வகையான பட்டாம்பூச்சிகளை பார்க்க முடியும். எனினும் அன்று எங்கள் கவனத்தை ஈர்த்தது பெரிய இறக்கைகளைக் படபடத்து பறந்து கொண்டிருந்த ஒரு பூச்சி. அது ஒரு அட்லாஸ் பட்டாம்பூச்சி (Atlas Moth). நான் முதன் முதலில் இப்பூச்சியைக் கண்டதும், பிரமித்துப் போனதும் அப்போதுதான்.

Atlas Moth_Kalyan Varma_700

அட்லாஸ் பட்டாம்பூச்சி. Photo: Kalyan Varma

செம்பழுப்பு நிறத்தில் சித்திரம் வரைந்தது போன்ற பல வடிவங்களில், பல வண்ணங்களில் அமைந்த அதன் இறக்கையின் அழகை பார்த்து ரசித்துக் கொண்டே இருக்கலாம். இவை அதிகம் தென்படுவது வனப்பகுதிகளில் அதிலும் பறக்கும் நிலையை அடைவது மழைக்காலங்களில் மட்டுமே. இரவில் மட்டுமே பறந்து திரியும். பார்ப்பதற்கு வண்ணத்துப்பூச்சியைப் (Butterfly) போலிருக்கும்.  ஆனால் கொஞ்சம் கவனித்துப் பார்த்தால் இது பட்டாம்பூச்சி (Moth) என்பது விளங்கும். உலகின் மிகப் பெரிய  பட்டாம்பூச்சிகளிலில் ஒன்றான இது, இறக்கை விரித்த நிலையில் சுமார் 30 செ.மீ. இருக்கும்.

Atlas Moth Antenne_700

அட்லாஸ் பட்டாம்பூச்சியின் உணர்நீட்சிகள்

Atlas Moth_Caterpillar_Kalyan Varma_700

அட்லாஸின் புழுப்பருவம்

இவற்றின் வாழ்க்கைச் சுழற்சி அலாதியானது. பறக்கும் நிலையை அடையும் முதிர்ந்த அட்லாஸ் பட்டாம்பூச்சி வாழ்வது சுமார் இரண்டு வாரங்களே. இந்த நேரத்திற்குள் அவற்றின் இணைத்தேடி கலவி கொண்டு சரியான உணவுத் தாவரத்தைக் கண்டு அங்கு சென்று முட்டைகளை இட வேண்டும். சரி முதலில் இரவு நேரத்தில் இணையை எப்படித் தேடிக் கண்டு பிடிப்பது? பெண் பட்டாம்பூச்சி தன் உடலில் இருந்து ஒரு வகை வேதிப்பொருளை (Pheromone) வெளியிடும். இது காற்றில் கலந்து வெகுதூரம் பயணிக்கும். இதை முதிர்ந்த ஆண் பட்டாம்பூச்சி சிறிய தென்னங்கீற்று வடிவில் இருக்கும் தனது தூவிகள் அடர்ந்த உணர்நீட்சிகளில் உள்ள வேதிஉணர்விகளால் (chemoreceptors) அடையாளம் கண்டு தனது இணைத்தேடி பறந்து வரும். கலவி முடிந்ததும் தகுந்த தாவரத்தில் பெண் பல முட்டைகளை இடும். முட்டைகள் பொரிந்து அதிலிருந்து புழுக்கள் (caterpillar) வர சுமார் இரு வார காலமாகலாம். இப்புழுக்கள் அவை இருக்கும் தாவர இலைகளை விடாமல் தின்று கொண்டே இருக்கும். இளம்பச்சை நிறத்தில், இளநீலப் புள்ளிகளும், ஒவ்வொறு கண்டத்தின் மேலும் வெண்தூவிகளைக் கொண்ட கொம்பு போன்ற நீட்சிகள் உடைய புழு வளர வளர தோலுரிக்கவும் (moulting) செய்யும். சுமார் 4-5 அங்குல நீளம் வளர்ந்தபின் இப்புழு  தனது எச்சிலால் உருவான இழைத் தன்னைச் சுற்றி கட்டிக்கொண்டு கூட்டுப்புழுவாக (Pupa) மாறும். ஒரு சில வாரங்களில் கூட்டை விட்டு முதிர்ந்த பட்டாம் பூச்சி வெளியே வந்துவிடும்.

முதிர்ந்த அட்லாஸ் பட்டாம்பூச்சிக்கு விசித்திரமான ஒரு பண்பு – வாழும் ஓரிரு வாரங்களில் அவை சாப்பிடுவதே இல்லை. ஏனெனில் அவற்றிற்கு வாயுறுப்பு கிடையாது. வாயிலாப்பூச்சி என்பார்களே அது அட்லாஸ் பட்டாம்பூச்சிக்குப் சரியாகப் பொருந்தும். இது எப்படி சாத்தியம்? சில நாட்களே வாழும் முதிர்ந்த பட்டாம்பூச்சி அவற்றின் புழுப்பருவத்தில் சுமார் இரண்டு ஆண்டுகள் கூட இருக்கும். புழுப்பருவத்திலேயே அபரிமிதமாக சாப்பிட்டு முதிர்ந்த பருவத்திற்குத் தேவையான தகுந்த ஊட்டச்சத்தினை உடலில் சேமித்து வைத்திருக்கும் காரணத்தால் இவற்றிற்கு வாயுறுப்பு அவசியமில்லை.

அட்லாஸ் பட்டாம்பூச்சியைத் தவிர இன்னும் பல அழகிய பட்டாம்பூச்சிகளையும் நம் பகுதிகளில் பார்க்க முடியும். நிலா பட்டாம்பூச்சி (Indian Lunar Moth) எனும் இளம்பச்சை நிறம் கொண்ட இப்பூச்சியின் இறக்கை விரிந்த நிலையில் சுமார் 12 செ.மீ இருக்கும். முன் இறக்கையின் முன் விளிம்பில் சிவப்பு நிறக் கோடும், பின் இறக்கையின் பின் பகுதி குறுகி வால் போல நீண்டும் இருக்கும். நான்கு இறக்கைகளிலும் பொட்டு போன்ற, பெரிய வெள்ளை நிற புள்ளி இருக்கும். இதை அமர்ந்த நிலையில் பார்பதற்கு ஏதோ சிறிய பட்டம் போல் இருக்கும். சுமார் பத்து நாட்களே வாழும் முதிர்ந்த பருவத்திலுள்ள நிலா பட்டாம்பூச்சிக்கும் வாயுறுப்பு கிடையாது.

நிலா பட்டாம்பூச்சி Photo: Wikipedia

நிலா பட்டாம்பூச்சி Photo: Wikipedia

இவை இரண்டையும் தவிர பொதுவாக காணக்கூடியது ஆந்தைக்கண் பட்டாம்பூச்சி (Owlet Moth). அமர்ந்திருக்கும் போது இறக்கையில் கண் போன்ற கரும்புள்ளி ஆந்தை அல்லது ஒரு பெரிய விலங்கு முழித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருபதைப் போன்ற தோற்றத்தை அளிக்கும். இந்த வடிவம் இப்பூச்சியை தின்ன வரும் சிறிய பறவைகள், பல்லிகள் முதலிய இரைக்கொல்லிகளை அச்சமுறச் செய்து விலகிச் சென்றுவிடும்.

இவையெல்லாம் தென்னிந்தியாவில் நான் பார்த்த சில வகைப் பட்டாம்பூச்சிகள். இந்தியாவின் வடகிழக்குப் பகுதியிலுள்ள காடுகளில் தென்படும் பல பட்டாம்பூச்சிகள் நாம் நம்பமுடியாத அளவிற்கு அழகாக இருக்கும். அவற்றையெல்லாம் பார்க்கப்போகும் இரவுகளை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆந்தைக்கண் பட்டாம்பூச்சி (Owlet Moth) Photo: Wikipedia

ஆந்தைக்கண் பட்டாம்பூச்சி (Owlet Moth) Photo: Wikipedia

********

பட்டாம்பூச்சி – வண்ணத்துப்பூச்சிவித்தியாசம்

இந்த இரு பூச்சிவகைகளும் செதிலிறகிகள் (Lepidoptera) வரிசையைச் சேர்ந்தவை. இவ்வரிசையில் உலகில் இதுவரை சுமார் 2,00,000 வகையான பூச்சிகள் இருப்பதாக அறியப்படுகிறது. இவற்றில் சுமார் 18,000 வகை மட்டுமே வண்ணத்துப்பூச்சி. மீதி அனைத்தும் பட்டாம்பூச்சிகளே.

பறக்கும் ஓவியங்களைப் போல் பல வண்ணங்ககளை இறக்கையில் சுமந்து பகலில் பறந்து திரிபவை வண்ணத்துப்பூச்சிகள். இவற்றில் பல அமரும் போது இறக்கை மடக்கி உடலின் மேல் வைத்துக் கொள்ளும். வெயில் நேரத்தில் உள் பக்கம் தெரியும்படி மெல்ல தனது இறக்கைகளை விரித்து வைத்துக் கொள்ளும். இவற்றின் உணர் நீட்சிகள் (antennae) நீண்டு, மெலிதாக முனையில் சற்று தடித்தும் இருக்கும்.

பெரும்பாலான பட்டாம்பூச்சிகள் இரவாடிகள். எனினும் சில வகை பட்டாப்பூச்சிகள் பகலில் பறக்கும் தன்மை வாய்ந்தவை. இவை அமரும் நிலையில் இறக்கைகளை கிடை மட்டமாக விரித்து வைத்திருக்கும். சில வகை பட்டாம்பூச்சிகள் அமரும் போது முன் இறக்கைகளின் அடியில் பின் இறக்கைகளை உள் பக்கமாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். ஆகவே பின் இறக்கைகளை அவை பறக்கும் போது மட்டுமே பார்க்கமுடியும். மேலும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளைப் போலல்லாமல், பறக்கும் பொது இவற்றின் முன் இறக்கைகளில் இருக்கும் கொக்கி போன்ற அமைப்பு பின் இறக்கைகளை பிடித்துக் கொள்ளும். பட்டாம்பூச்சிகளின் உணர்நீட்சிகள் பல விதங்களில் இருக்கும். பொதுவாக தூவிகளுடனோ, பல கிளைகளுடனோ காணப்படும்.

பட்டாம்பூச்சிகளும் நாமும்

நாம் அனைவரும் அறிந்த பட்டாம்பூச்சி வகைகளும் சில உண்டு. மல்பரி (Mulberry) டஸ்ஸார் (Tussar), முகா (Muga) எறி (Eri) பட்டுப்பூச்சிகளே அவை! இவை தானே நமக்கு பட்டு இழைகளை அளிக்கின்றன. மனிதர்களுக்கும் பட்டாம்பூச்சிகளுக்கும்  உள்ள தொடர்ப்பு இது மட்டுமல்ல. பட்டாம்பூச்சிகள் நாம் வாழும் சூழல்தொகுப்பிற்கு செய்யும் சேவைகள் பல. பகலில் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் செய்யும் முக்கியமான வேலையான அயல் மகரந்தச் சேர்க்கையினை இரவில் பட்டாம்பூச்சிகள் செய்கின்றன. இரவில் திரியும் வெளவால்களுக்கும், பறவைகளுக்கும், ஏனையா உயிரினங்களுக்கும் இரையாகின்றன. எனினும் பல வகையான பட்டாம்பூச்சிகள் நாம் பயிரிடும் தாவரங்களையும், கம்பளி, பஞ்சு முதலிய இழைகளாலான துணி வகைகளை அவற்றின் வாழ்வின் ஏதோ ஒரு பருவத்தில் உணவாகக் கொள்கின்றன. இதனாலேயே அவை மனிதர்களுக்கு தீமை பயக்கும் உயிரினங்களாக கருதப்பட்டு பல வகையான பூச்சிகொல்லி மருந்துகளை தெளித்து ஒழித்துக் கட்டப்படுகின்றன. இவ்வுலகில் நாம் தோன்றுவதற்கு முன்மே சுமார் 160 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றிய இவ்வகையான அழகிய பட்டாம்பூச்சிகளை ஒருங்கிணைந்த பூச்சிக்கட்டுப்பாடு, இயற்கை விவசாயம் மூலமே உயிரினங்களின் அழிப்பை ஓரளவிற்கு குறைக்க முடியும்.

பட்டாம்பூச்சிகளைப் பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ள :

நூல் – Moths of India by Isaac Kehimkar

வலைத்தளங்கள்

இந்தியாவில் தென்படும் பல வித பட்டாம்பூச்சிகளின் படங்களை இந்த வலைதளத்தில் காணலாம் http://www.indiabiodiversity.org/group/indianmoths ஒரு வேளை உங்களிடம் பட்டாம்பூச்சிகளின் படங்கள் இருந்தாலும் இந்த வலைதளத்தில் மேலேற்றினால் செய்தால் அங்குள்ள ஆராய்ச்சியளர்கள் அவற்றின் பெயரையும் அவை பற்றிய தகவல்களையும் அளிப்பார்கள்.

உலகம் முழுவதும் ஜூலை 19-27 பட்டாம்பூச்சிகள் வாரமாக கொண்டாடப்படுகிறது. மேலும் விவரங்களுக்கு http://www.nationalmothweek.org  வலைத்தளத்தைக் காணவும்.

********

தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் உயிர் மூச்சு பகுதியில் 29th July 2014 அன்று வெளியான கட்டுரையின் முழுப் பதிப்பு. அக்கட்டுரையை இங்கே காணலாம். அதன் PDF ஐ இங்கே பெறலாம்.

Written by P Jeganathan

July 31, 2014 at 10:21 pm

பச்சை நிறமே, மரகதப் பச்சை நிறமே!

leave a comment »

காட்டோடை சல சல வென விடாமல் ஓசையெழுப்பிக் கொண்டிருந்தது. இலேசாக தென்றல் வீசியதில் ஓடைக்கரையில் இருந்த அத்தி மரத்திலிருந்து ஓரிரு பழுத்த இலைகள் உதிர்ந்து நீரோடையில் விழுந்து பயணிக்க ஆரம்பித்தன. விதவிதமான தகரைச் செடிகளும் (பெரணிகள் – Ferns), காட்டுக் காசித்தும்பை செடிகளும் (Impatiens), ஓடைக்கரையோரம் வளர்ந்து அந்த ஓடையின் அழகிற்கு அழகு சேர்த்துக் கொண்டிருந்தன. நான் அருகில் இருந்த பாறையின் மேல் அமர்ந்திருந்தேன். ஒரு குறிப்பிட்ட ஊசித்தட்டானைக் காண்பதற்காக.

காட்டு நீரோடை படம்: Radha Rangarajan

காட்டு நீரோடை படம்: Radha Rangarajan

அதன் பெயர் மரகதத்தும்பி, ஆங்கிலத்தில் Stream Glory என்பர். இதன் அழகை குறிப்பாக ஆண் மரகதத்தும்பியின் அழகை சொல்லில் வர்ணிக்க முடியாது. இதை நேரில் பார்ப்பவர்கள் வியப்பில் திக்குமுக்காடிப் போவார்கள். மரகதத்தும்பி, கிழக்கத்திய நாடுகளில் (oriental region) வனப்பகுதிகளில் உள்ள நீரோடைகளில் தென்படும். ஆணின் வாயுறுப்புகள் (Mandibles), மார்பு (Thorax), வயிறு (Abdomen – நாம் வால் என நினைப்பது) அனைத்தும் மரகதப் பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். இரு பெரிய கரிய கூட்டுக் கண்கள் (Compound Eyes) தலையில் அமைந்திருக்கும். பூச்சிகளைப் பிடிக்க உதவும் கூர்மையான முட்கள் அமைந்த  கால்களும் பச்சை நிறமே. இரண்டு சோடி இறக்கைகளில், முன்னிறக்கைகள் ஒளி ஊடுருவும் வகையில் நிறமற்று இருக்கும். அமர்ந்திருக்கும் போது மடக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் பின்னிறக்கையின் மேற்புறம் தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் போது கரிய நிறத்தில் இருந்தாலும் சூரிய ஒளியில் பார்த்தால் பளபளக்கும் செப்பு நிறத்தில் இருக்கும். எனினும் நம் கண்ணைக் கவர்வது தகதகவென மின்னும் மரகதப் பச்சை நிறமும், பளபளக்கும் கருப்பு முனைகளைக் கொண்ட இப்பின்னிறக்கையின் உட்புறமே.

ஆண் மரகதத்தும்பி

ஆண் மரகதத்தும்பி

பெண் மரகதத்தும்பியின் உடல் மஞ்சள் கலந்த ஆனால் பளபளக்கும் பச்சை நிறம். இவற்றின் இறக்கைகள் தேன் நிறத்தில் ஒளி ஊடுறுவும் தன்மையுடன் இருக்கும். இறக்கைகளில் இரண்டு வெண்புள்ளிகள் இருக்கும். இவை ஓடைக்கு அருகில் வருவது பெரும்பாலும் இனப்பெருக்க காலங்களில் மட்டுமே. ஓடையின் அருகில் இருக்கும் தாவரங்களின் மேலோ, நீரிலிருந்து வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருக்கும், குச்சி அல்லது பாறையின் மீதோ அமர்ந்திருக்கும். இவற்றைக் கவர ஆண் தும்பி பல முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும். முதலில் முட்டையிடுவதற்கான சரியான இடத்தை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். இவை நீரின் அடியில் இருக்கும் குச்சியிலோ, வேரிலோ தான் முட்டையிடும். நீரோட்டம் சரியான அளவிலும், நல்ல சூரிய வெளிச்சமும் இருக்க வேண்டும்.

பெண் மரகதத்தும்பி

பெண் மரகதத்தும்பி

ஆண் தும்பி அந்த இடத்தைச் சுற்றிப் பறந்து வலம் வந்து அந்தப் பகுதியை தனதாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இதுபோன்ற நல்ல இடத்தை பிடிக்க போட்டியும் வரும். அப்போது அங்கு நுழையும் ஆண் தும்பியை துரத்தி விடும். அல்லது பலம் வாய்ந்த ஆணாக இருப்பின் அமர்ந்தவாறே தனது வயிற்றுப்பகுதியை மேலே தூக்கிய நிலையில், பளபளக்கும் இறக்கையை ஒரு முறை வேகமாக விரித்துக் காண்பித்தால் போதும். பின்னர் தனது துணையைத் தேடி ஆண் தும்பி அதன் முன்னே நடனமாடும். ஆம், அப்படித்தான் தெரியும் நமக்கு. பெண் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தினருகில் சென்று ஆண் 8 வடிவத்தில் முதலில் சிறகடித்துப் பறக்கும். அது கண்கொள்ளாக் காட்சி. பிறகு அவளை சம்மதிக்க வைக்க தனது இடத்தைக் காண்பிக்கக் கூட்டிச் செல்லும். அதன் பின் அப்பெண் தும்பி சம்மதித்தால் அவையிரண்டும் இணைசேரும்.

ஆண் மரகதத்தும்பி இறக்கை அடிக்கும் காட்சி பார்ப்பவரின் மனத்தை கொள்ளை கொள்ளும்

ஆண் மரகதத்தும்பி இறக்கை அடிக்கும் காட்சி பார்ப்பவரின் மனத்தை கொள்ளை கொள்ளும்

அடுத்து முட்டையிடும் பணி. சரியான இடம் பார்த்து பெண் தும்பி தனது முட்டைகளை இடும்போது ஆணும் அதைச் சுற்றிப் பறந்து பாதுகாக்க்கும். சில வேளைகளில் பெண்ணானது நீருக்கு அடியிலும் மூழ்கி முட்டையிட வேண்டியிருக்கும். இந்த முட்டை பொரிந்து இதன் தோற்றுவளரி (லார்வா) பல ஆண்டுகள் நீரினடியிலேயே வாழும். முழு வளர்ச்சியடைந்த பின் சரியான வேளையில் நீரினருகில் இருக்கும் தாவரங்களின் மேலேறி தோலுரித்து வெளிவந்து பறக்க ஆரம்பிக்கும்.

நான் அமர்ந்திருந்த தெளிந்த ஓடையின் அருகில், மரங்களினூடாக சுள்ளெனெ சூரிய ஒளி வீச ஆரம்பித்தது. ஓடிக்கொண்டிருந்த தெளிந்த நீரை குத்திக் கிழித்து ஓடைத்தரையைக் காட்டியது அந்த சூரிய ஒளி. நீரின் அடியில் இருந்த பாசிகளும், நீர்த்தாவரங்களும் நீரோட்டத்தின் போக்கிற்கு அசைந்தாடிக் கொண்டிப்பது தெரிந்தது. நீரினடியில் மீன் கூட்டமொன்று வோகமாக நீந்திப் போவது தெரிந்தது. தூரத்தீல் சிறிய மீன்கொத்தி ஒன்று மரக்கிளையில் அமர்ந்து ஓடும் நீரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. ஓடையின் அருகிலிருந்து  ஒரு சீகாரப்பூங்குருவி (Malabar Whistling Thrush) தனது இரம்மியமான குரலில் பாட ஆரம்பித்தது.  நான் அமர்ந்திருந்த பாறையின் பக்கம் காட்டுநீர்நாயின் (Small-clawed Otter) எச்சம் பரவிக் கிடந்தது. நேற்று இரவுதான் அவை இங்கே வந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் நண்டின் ஓட்டுத் துகள்களைக் கொண்ட அந்த எச்சத்தின் அருமையான மணம் இன்னும் போகவில்லை.

சூரிய ஒளி மெல்ல தலைக்கேறியது. இரண்டு ஆண் மரகதத்தும்பிகள் ஒன்றை ஒன்று துரத்திக் கொண்டு வந்தன. நான் காண வந்த காட்சி இதுதான். காட்டோடை பல அற்புதங்கள் பொதிந்த இடம் தான் என்றாலும், என்னைப் பொறுத்தவரை மரகதம் போன்ற தும்பிகள் இல்லாமல் எந்த ஒரு நீரோடையும் முழுமையடைவதில்லை.

ஆண் மரகதத்தும்பியின் பின்னிறக்கை

ஆண் மரகதத்தும்பியின் பின்னிறக்கை

**********

IMG_4291_700

“தட்டான்கள் என அழைக்கப்பட்டாலும் சங்க இலக்கியங்களில் இவை தும்பி எனப்படுகின்றன. தட்டான்களில் இரு வகையுண்டு. அமரும்போது இறக்கையை பக்கவாட்டில் விரித்து (ஏரோ ப்ளேன் போல) வைத்திருப்பவை தட்டான்கள். இவற்றின் கண்கள் அருகருகே இருக்கும். இறக்கையை மடக்கி வைத்துக் கொண்டு அமருபவை ஊசித்தட்டான்கள். இவை பெரும்பாலும் தட்டான்களைவிட உருவில் சிறியதாகவும், ஒல்லியான உடலையும் கொண்டிருக்கும். தட்டான்களுக்கு ஆறு கால்களும், இரண்டு சோடி இறக்கைகளும் இருக்கும். தட்டான்கள் நமக்கு நன்மை செய்யும் பூச்சியினம். நீரினடியில் இருக்கும் தோற்றுவளரிப் பருவத்திலும், பல பூச்சிகளையும், கொசுக்களின் முட்டைகளையும் உட்கொள்கின்றன. அவை முதிர்ந்த பறக்கும் தட்டான்களானதும் கொசுக்களையும், இன்னும் பிற பூச்சியினங்களையும் உணவாகக் கொண்டு அவற்றின் எண்ணிக்கையை கட்டுப் படுத்துகின்றன. உலகில் சுமார் 6000 வகையும், அவற்றில் சுமார் 536 வகை, இந்தியாவில் இருப்பதாகவும் அறியப்படுகிறது. இந்தியத் தட்டான்களை இனங்கான, அவற்றைப் பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ள K. A. Subramaniyan எழுதிய “Dragonflies of India” ஐ நாடவும். இந்நூலை இலவசமாக பதிவிறக்கம் செய்யலாம். அதற்கான உரலி

http://www.vigyanprasar.gov.in/digilib/Showmetaxml.aspx?BookID=364

**********

தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் உயிர் மூச்சு பகுதியில் 15th July 2014 அன்று வெளியான கட்டுரையின் முழுப் பதிப்பு. அக்கட்டுரையை இங்கே காணலாம். அதன் PDFஐ இங்கே பெறலாம்.

Read the rest of this entry »

Written by P Jeganathan

July 17, 2014 at 9:57 pm

Posted in Insects

Tagged with ,

சாலைகள் மனிதர்களுக்கு மட்டுமா?

leave a comment »

ஆழியாறில் டீ குடிப்பதற்காக 5 நிமிடம் பஸ் நிற்கும் என கண்டக்டர் சொன்னார். பஸ்ஸை விட்டு கீழிரங்கி, வனத்துறை செக் போஸ்டைத் தாண்டி நடந்து செல்லும் போது, அங்கிருந்த ஒரு காவலாளி கேட்டார் “எங்க போறீங்க?”. உள்ளே அமர்ந்திருந்த வனக்காவலரை பார்த்து புன்னகைத்துக் கையசைக்கவும், ”என்ன சார் நடந்து போரீங்க?” என்று அருகில் வந்தார். குரங்கு அருவி வரைக்கும் நடந்து போகப் போவதாக சொன்னவுடன்,”நானும் கூட வரட்டுமா சார்?” என்றார். மெயின் ரோடுதான் தனியே போய் விடுவேன் என்றேன். புன்னகையுடன் கையசைத்து விடையளித்தார். நான் குரங்கு அருவியை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

அண்மையில் நெடுஞ்சாலைத் துறையினர் ஆழியாறிலிருந்து குரங்கு அருவி வரை உள்ள சுமார் 3 கீமீ தூரத்தில் பத்து வேகத்தடைகளை அமைத்திருந்தனர். சாலையில் அவை எந்தெந்த இடத்தில் அமைந்துள்ளன என்பதை GPS கருவி மூலம் பதிவு செய்து அந்த வேகத்தடை இருக்குமிடத்தின் அட்ச ரேகை/தீர்க்க ரேகையை பதிவு செய்து ஒரு வரைபடத்தை தயாரிக்கவே இந்த நடை.

செக் போஸ்டை தாண்டிய சிறிது தூரத்திலேயே சாலையின் இடப்புறம் ஆழியாறு அணைக்கட்டில் விசாலமான நீர்ப்பரப்பு தெரிந்தது. சாலையோரமிருந்த மரங்களினூடே பார்த்தபோது ஒரு காட்டுப்பாம்புக்கழுகு இலையற்ற காய்ந்த மரக்கிளையின் மேல் அமர்ந்திருந்தது. அதன் பிடரியில் உள்ள வெள்ளை நிற கொண்டைச்சிறகுகள் காற்றில் அசைந்தபடி இருந்தது. அவ்வப்போது தலையை அங்குமிங்கும் திருப்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. நீர்ப்பரப்பை பார்த்து அமர்ந்திருந்தாலும் அதற்கு நேர் எதிர் திசையில் (சாலையில் நின்று கொண்டிருந்த என்னை நோக்கி) 180தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தது. அக்காட்சியை ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றேன்.

காட்டுப்பாம்புக்கழுகு Crested Serpent Eagle (Spilornis cheela)

காட்டுப்பாம்புக்கழுகு Crested Serpent Eagle (Spilornis cheela)

வானில் பனை உழவாரன்கள் (Asian Palm Swift)பல பறந்து கொண்டிருந்தன. குக்குறுவானின் (Barbet sp,) குட்ரூ… குட்ரூ… குட்ரூ… என்றொலிக்கும் குரல் ஓயாமல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. தூரத்தில் செம்பகம் (Greater Coucal) ஒன்று ஊப்…ஊப்…ஊப்… என நின்று நிதானித்து ஒலியெழுப்பத்தொடங்கி கடைசியில் அதன் குரல் உச்சஸ்தாயியை அடைந்தது முடிந்தது. உயரே ஒரு வல்லூறு (Shikra) பறந்து சென்றது. அதன் இறக்கைகளில் ஓரிடத்தில் சிறகு இல்லாமல் இடைவெளியிருந்தது. சிறகுதிரும் பருவம் அதற்கு. மாம்பழச்சிட்டின்  (Common Iora) விசிலடிக்கும் ஓசை அருகிலிருந்த புதரிலிருந்து கேட்டது. மெல்ல நடந்து முன்னேறி சின்னார் பாலத்திற்கு அருகில் வந்தேன்.

கீழிருந்த ஓடையில் நீர் வரத்து அவ்வளவாக இல்லை. பாலத்திலிருந்து பார்த்த போது பாறைகளின் இடையே மெதுவாக நீர் கசிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தட்டான்கள் இரண்டு பறந்து திரிந்தன. ஓரிரண்டு பாறையின் மேல் இறக்கைகளை விரித்து வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தன. நெஞ்சை அள்ளும் மெல்லிய சீழ்க்கை ஒலி காற்றில் மிதந்து வந்து மரங்களடர்ந்த அந்த ஓடைப்பகுதியை நிரப்பியது. சீகாரப்பூங்குருவியின் (Malabar Whistling Thrush) இரம்மியமான குரல் அது. ஓடையருகில் இருந்த ஒரு காட்டு நாவல் மரத்தில் மெல்லிய, சிறு இழைகளைப் போன்ற மகரந்தக் காம்புகள் கொண்ட பூக்கள் கொத்து கொத்தாகப் பூத்திருந்தன. அப்பூக்களில் உள்ள மதுரத்தை அருந்த மலைத்தேனீக்கள், சிறு தேனீக்கள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள் மொய்த்துக்கொண்டிருந்தன.

காட்டு நாவல்மரப் பூக்களும் மலைத்தேனியும்

காட்டு நாவல்மரப் பூக்களும் மலைத்தேனியும்

அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று சாலையோரமாக நடந்து கொண்டிருந்த போது ஒரு சிறு மரத்தின் மேல் பல தையற்கார எறும்புகளைக் கண்டேன். வெள்ளபாவட்டா (Gardenia gummifera) மரம் அது. இங்குள்ள பழங்குடியினர் இதனை கல்கம்பி என்றழைப்பர். இம்மரத்தின் கிளையை ஒடித்தால் வரும் பிசின் மருத்துவகுணம் உள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. அம்மர இலைகளை மடித்து தங்களது உறுதியான கிடுக்கி போன்ற தாடைகளால் (mandibles) கூடமைப்பதில் மும்முரமாக இருந்தன அந்த தையற்கார எறும்புகள் (Weaver Ant). இவற்றின் நீண்ட கால்களின் முனையில் உள்ள கொக்கி போன்ற அமைப்பின் உதவியாலும் இலைகளைப் பிடித்து இழுத்து கூடு கட்ட முடிகிறது. இந்த எறுப்புகளின் தோற்றுவளரிகளின் (லார்வா) வாயிலிருந்து பெறப்படும் ஒரு வித பசை போன்ற எச்சிலையே இலையோடு இலை ஒட்ட பயன்படுத்துகின்றன.

வெள்ளபாவட்டா  மரத்தில் தையற்கார எறும்புகள்

வெள்ளபாவட்டா மரத்தில் தையற்கார எறும்புகள்

எறும்புகள் மும்முரமாக வேலை செய்வதை சிறிது நேரம் பார்த்திருந்து விட்டு எனது வேலையைத் தொடரலானேன். வேகத்தடைகள் இருக்குமிடங்களை ஜி.பி.எஸ். கருவியினால் (GPS) பதிவு செய்து, களப்புத்தகத்தில் குறிப்புகள் எடுத்துக்கொண்டு நடந்து கொண்டிந்தபோது சுமார் 3 கி.மீ. தூர சாலையை மேம்படுத்துவதற்கான மதிப்பீட்டுத் தொகை 10 இலட்சம் ரூபாய், வேலை செய்யும் காலம் முதலிய தகவல்களைக் கொண்ட பலகை ஒன்று இருந்தது. ஆழியாரிலிருந்து குரங்கு அருவிக்கு செல்லும் வழியில் இரவு நேரத்தில் பயணித்தால் மிளா என்கிற கடம்பைமானை (Sambar) சாலையோரத்தில் புற்களை மேய்ந்து கொண்டிருப்பதைக் காணமுடியும். ஆசியாவில் உள்ள மான்களிலேயே மிகப் பெரியது இவ்வகை மானினம் ஆகும். இது தவிர காட்டு முயல் (Black-naped Hare), முள்ளம்பன்றி (Indian Porcupine), சருகுமான் (Indian Spotted Chevrotain), புனுகுப்பூனை (Small Indian Civet)என பல வகையான இரவாடி (Nocturnal) உயிரினங்களையும் இச்சாலையில் பார்க்க முடியும். சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு பெண் மிளா ஒன்று சாலையைக் கடக்கும் போது சீறி வந்த வாகனத்தால் அடித்து கொல்லப்பட்டது. மிளாவைத் தவிர மரநாய் (Asian Palm Civet), மலைப்பாம்பு (Indian rock python), எண்ணற்ற தவளையினங்கள் இச்சாலைப்பகுதியில் அரைபட்டு கொல்லப்பட்டன. வனப்பகுதியின் வழியே செல்லும் சாலை மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல அங்கு நடமாடும் காட்டுயிர்களுக்கும் தான் என்பதையும், வேகத்தடைகள் காட்டுயிர்களின் சாலைப்பலியை தடுக்க/மட்டுப்படுத்த மட்டுமல்ல மனிதர்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும் தான் என்பதையும் வனத்துறையினர் நெடுஞ்சாலைத் துறையினருக்கு விளக்கிய பின் இந்த வேகத்தடைகள் அமைக்கப்பட்டன. ஆனால் இது எளிதில் நடந்து விடவில்லை. பல காலம் பிடித்தது. பலர் முயற்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது.

ஆழியாறு சாலையில் சீறிச்சென்ற வாகனத்தில் அடிபட்டு பலியான மிளாவும் (Sambar Deer), மரநாயும் (Asian Palm Civet)

ஆழியாறு சாலையில் சீறிச்சென்ற வாகனத்தில் அடிபட்டு பலியான மிளாவும் (Sambar Deer), மரநாயும் (Asian Palm Civet) Photo: T.R. Shankar Raman

எனது வேலையை முடித்து விட்டு சற்று நேரம் அமரலாம் என சாலையோரத்தில் இருந்த ஒரு ஆலமர நிழலில் அமர்ந்தேன். அண்ணாந்து பார்த்தபோது மரத்திலிருந்து விழுதுகள் தோரணம் போல தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. சாலையில் அதிகம் போக்குவரத்து இல்லை. பத்து இலட்சம் ரூபாய் செலவில் மேம்படுத்தப்பட்டது அந்த காட்டுப்பகுதியில் வழியே செல்லும் சாலை. சீராக தாரிடப்பட்ட அந்த சாலையில் தேவையான இடங்களில் ஓரிரு வேகத்தடைகளை வைக்க எவ்வளவு செலவாகிவிடப்போகிறது? இதற்காக ஏன் இவ்வளவு போராட வேண்டியிருக்கிறது என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சாலை மேம்பாடு என்பது வாகனம் சீராக செல்லும் வண்ணம் மேம்படுத்துவது மட்டும் தானா? அந்தச் சாலை வனப்பகுதி வழியே செல்லும் போது அங்குள்ள உயிரினங்களுக்கும் எந்த வித இடையூறும் ஏற்படுத்தக்கூடாதல்லவா? நான் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு எதிர் திசையில் இருந்த தகவல் பலகையில், “நல்ல தரமான சாலைகள் இனிய பயணத்திற்கு மட்டுமே. உயிர் இழப்பிற்கோ, உடல் ஊனத்திற்கோ அல்ல” என்று சிவப்பு நிறத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. இது நமக்கு மட்டுமல்ல, அங்கு வசிக்கும் காட்டுயிர்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும்தான். இதை அவ்வழியே செல்லும் வாகனஓட்டிகள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

சாலைகள் மனிதர்களுக்கு மட்டுமா?

சாலைகள் மனிதர்களுக்கு மட்டுமா?

29-1-2014 அன்று தி இந்து தமிழ் தினசரியில் வெளியான கட்டுரை. அக்கட்டுரைக்கான உரலி இதோ. அதன் PDF இதோ

 

Written by P Jeganathan

January 30, 2014 at 8:15 pm

ஊசிவால் குளவிகள்

leave a comment »

வீட்டினுள் சன்னலுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து டீவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது அங்கு பறந்து வந்த பூச்சியின் மேல் கவனம் திரும்பியது. கண்ணாடி சன்னல் கதவு மரச்சட்டங்கள் கொண்டது. அந்தப் பூச்சி மரச்சட்டத்தினருகில் பறந்து கொண்டே இருந்தது. எனது கவனத்தை ஈர்த்ததற்குக் காரணம் அதன் உருவம். அப்படி ஒன்றும் பெரிய பூச்சி இல்லை, இருந்தாலும் பறக்கும் போது அதன் நீண்ட கால்கள் கீழே தொங்கிக் கொண்டும், வயிற்றுப்பகுதியிலிருந்து ஊசி போன்ற நீண்ட அமைப்பும் இருந்ததை காணமுடிந்தது. இந்த வகைப் பூச்சியை பார்ப்பது இதுதான் முதல் முறை. கரிய நிறத்தில் இருந்தது. பறந்து கொண்டே இருந்ததால் சரியாக வேறு அங்க அடையாளங்களை கவனிக்க முடியவில்லை. சுமார் 30 வினாடிகள் மரச்சட்டத்தின் மேலும் கீழும் பறந்து திடீரென பார்வையை விட்டு அகன்றது.

இரண்டு நாள் கழித்து களப்பணிக்காக நாற்றுப்பண்ணைக்குச் சென்ற போது மறுபடியும் இப்பூச்சியைக் கண்டேன். அப்போது காமிரா கையில் இருந்தது. சிறு பூச்சிகளை படமெடுக்க உதவும் மேக்ரோ லென்சை (Macro lens) பொருத்தி தயாராக வைத்துக்கொண்டேன். வழக்கம் போல பறந்துகொண்டே இருந்தது, அமரும் போது தானே படமெடுக்க முடியும். ஆகவே அப்பூச்சியை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். கீழே விழுந்து கிடந்த ஒரு பழைய பெரிய மரத்தண்டின் மேற்பரப்பில் பறந்து கொண்டிருந்தது. நீளவாக்கில் தரையில் கிடந்து மட்கி வரும் மரத்தின் ஒரு முனையிலிருந்து மறுமுனைக்கு பறந்தபடியே இருந்தது. மரத்தின் மேற்பரப்பில் அவ்வப்போது கால்களை தட்டித் தட்டி பறப்பது போலத் தெரிந்தது. வெகு அருகில் வேகமாகச் சென்றால் கண் காணமுடியாத இடத்திற்கு பறந்தோடிவிடும் என்பதால், மெல்ல மெல்ல அம்மரத்தின் அருகில் சென்று அமர்ந்த்தேன். மழை பெய்திருந்ததால் தரையும், அந்த மட்கும் மரமும் ஈரமாக இருந்தது. சுமார் 5 நிமிட கவனிப்பிற்குப் பின் புரிந்தது அந்தப் பூச்சி ஒரு குளவி வகையைச் சேர்ந்தது என்பது. அதுவும் ஒரு விசித்திரமான ஊசிவால் குளவி வகை என்பது புரிந்தது. இந்த வகையான குளவியை புகைப்படங்களில் கண்டதுண்டு எனினும் நேரில் பார்ப்பது இதுதான் முதல் முறை.  ஆர்வத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த போதே கண்களை விட்டு அகன்றது. சிறிது நேரம் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தேன், ஒருவேளை திரும்பவும் அங்கு பறந்து வரக்கூடும் எனும் நம்பிக்கையில். ஆனால் மழைதான் வந்தது. இரண்டாவது முறையும் படம் பிடிக்க முடியாததால் கொஞ்சம் ஏமாற்றமாகத்தான் இருந்தது.

ஓரிரு நாட்கள் கழித்து வீட்டில் இருந்தபோது அப்பா என்னை அழைத்து, அன்று பார்த்த பூச்சி வாசல் கதவின் அருகில் இருப்பதாகச் சொன்னார். சென்று பார்த்தபோது ஊசிவால் குளவி (Ichneumon Wasp)!

வீட்டில் சன்னலை திறந்து வைத்திருக்கும் போது சில நேரங்களில் பூச்சிகள் உள்ளே வந்து, வெளியில் செல்ல முடியாமல் சுவற்றிலும், கண்ணாடி சன்னல் கதவுகளிலும் முட்டி முட்டி பறந்து கொண்டிருக்கும். அவை வெளியேற முடியாமல் தவிப்பதை பார்க்க பாவமாக இருக்கும். ரீங்காரமிடும் பூச்சிகளாக இருந்தால் நமக்குத் தெரிந்து விடும். ஆனால் சில பூச்சிகள் ஓசை ஏதும் எழுப்பாமல் பறந்துகொண்டிருந்தால் அவை நம் கவனத்திற்கு வராது, நாம் பார்த்தால் ஒழிய. அப்படிப்பட்ட பூச்சிகள் சில சன்னல் ஓரங்களில் மடிந்து கிடக்கும். அதைத் தவிர்க்க ஏதாவது பூச்சிகள் வெளியே போக முடியாமல் பறந்து கொண்டிருந்தால் உடனே சன்னலை அல்லது வாசல் கதவை திறந்து வைத்து அவை வெளியே பறந்து செல்ல ஏது செய்வது என் வழக்கம். அவை வெளியேறும் வரை காத்திருந்து கதவை உடனடியாக மூடிவிடுவேன். இந்த ஊசிவால் குளவியும் அப்படித்தான் உள்ளே வந்திருக்க வேண்டும். வாசல் கதவின் ஓரத்தில் இருந்த ஒட்டடையில் சிக்கிக் கொண்டு மெதுவாக சிரமத்துடன் மேலே ஏறுவதும் பின்பு கீழே விழுவதுமாக இருந்தது. பாவம், வெகுநேரமாக இப்படி வெளியே போக முயன்று களைத்துப் போயிருக்க வேண்டும். அது வெளியே செல்ல கதவைத் திறக்கும் முன் காமிராவில் வீடியோவும், படமும் எடுத்துக்கொண்டேன். பின்பு ஒரு விளக்குமாத்துக் குச்சியை எடுத்து அதனருகில் வைத்த போது அதன் மேலே மெல்ல ஏறிக்கொண்டது. வெளியில் எடுத்துச் சென்றவுடன் பறந்து போய் விடும் என நினைத்தேன். ஆனால் அக்குச்சியில் அமர்ந்து கால்களால் உடலை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்து விட்டு ஒரிரு நிமிடங்களில் பறந்து சென்றது. அத்தருணத்தில் இந்த ஊசிவால் குளவியை பல கோணங்களில் படமெடுத்துக் கொண்டேன்.

வீட்டுக்குள் வந்த ஊசிவால் குளவியின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம்

வீட்டுக்குள் வந்த ஊசிவால் குளவியின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம்

ஒரு வித்தியாசமான பூச்சியினத்தை அருகில் பார்த்து படமெடுத்துக் கொண்டதும் அதைவிட உயிருடன் அப்பூச்சியை வெளியே பறக்க விட்டது மனதிற்கு நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் தந்தது. அப்படி என்ன சிறப்பு இந்த ஊசிவால் குளவிக்கு?

பூச்சி வகையில் ஹைமனோப்டிரா வரிசையில் (Order-Hymenoptera) இக்நியூமோனிடே குடும்பத்தைச்  (Family – Ichneumonidae) சார்ந்தது இந்த இக்நியூமன் குளவிகள் (Ichneumon wasps). நான் பார்த்த குளவிக்கு கருப்பான உடல். ஒளி ஊடுருவும் தன்மை கொண்ட மெல்லிய இறக்கைகள் அதில் கருப்புக் கோடு போன்ற நரம்புகள். தலையில் இரு புறமும் பெரிய கூட்டுக்கண்கள், முன்னே இரு உணர் நீட்சிகள். மார்புப் பகுதியையும் தலையையும் இணைக்கும் காம்பு போன்ற கழுத்து. மார்புப் பகுதியில் (Thorax) ஆறு கால்கள். முதலிரண்டு சோடி கால்களும் ஒரே நீளமாகவும், பின்னிரண்டு கால்கள் அதைவிட ஒருமடங்கு நீளமாகவும் இருந்தது. இந்தக் கால்தான் இவை பறக்கும் போது தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். மார்புப் பகுதியை அடுத்து நீள் உருளை வடிவில் ஆறு கண்டங்களைக் கொண்ட வயிற்றுப்பகுதி. மார்புப் பகுதியில் இணைந்திருக்கும் கண்டம் சன்னமாகவும் இறுதிக் கண்டம் பருத்தும் இருந்தது. ஆச்சர்யக்குறியைப் கிடைமட்டமாக வைத்தது போல. இந்த வயிற்றுப் பகுதியின் கடைசிக் கண்டத்தில் இருந்து நீண்ட ஊசி போன்ற முட்டையிடும் நீட்சி (ovipositor). அந்நீட்சியின் முனை (சுமார் 3-4 மில்லி மீட்டருக்கு) வெள்ளையாக இருந்தது. தலையிலிருந்து வயிற்றுப்பகுதி வரை சுமார் 2 செமீ நீளமும், அதே அளவு முட்டையிடும் நீட்சியும் இருந்தது. இதை வைத்தே இதை ஒரு பெண் குளவி என்று சொல்லிவிடலாம். இவ்வளவு நீளமான முட்டையிடும் நீட்சியை வைத்துக்கொண்டு இக்குளவி செய்வது என்ன? இந்த ஊசிவால் குளவிகளின் சிறப்பம்சமே அவற்றின் முட்டையிடும் பண்புதான்.

ஊசிவால் குளவியின் மேற்புறத்தோற்றம்

ஊசிவால் குளவியின் மேற்புறத்தோற்றம்

பெண் குளவி மட்கிப்போன மரங்களின் மேற்பரப்பில் தனது உணர்நீட்சிகளால் தட்டித் தட்டி பறக்கும். அப்படிச் செய்வதன் மூலம் மரத்தின் உள்ளே இருக்கும் பூச்சிகளின் வேற்றிளரிகள் (லார்வா), புழுக்கள் இருப்பதை அறிந்துகொள்ளும். எதற்காக? ஊசிவால் குளவிகள் ஒட்டுயிரிகள் (Parasites). அவை மரக்கட்டைகளின் உள்ளே வசிக்கும் இளம் பருவத்திலுள்ள பூச்சிகள் சிலவற்றின் உடலிலோ, அவற்றைன் அருகிலோ தமது நீண்ட ஊசிபோன்ற நீட்சியின் உதவியால் முட்டையிடும். ஊசிவால் குளவியின் முட்டை பொரிந்து அந்தப் புழு இளம்பருவ பூச்சியினை (அவை உயிருடன் இருக்கும் போதே) கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சாப்பிட ஆரம்பிக்கும். ஊசிவால் குளவி கூட்டுப்புழு பருவம் அடையும் நிலையில் தான் சாப்பிட்டு வந்த ஓம்புயிரி உயிரிழக்கும். இது கொஞ்சம் கொடூரமாகத் தெரிந்தாலும் இயற்கையின் நியதி இதுதான். ஒரு உயிரினம் வாழ இன்னோர் உயிரினம் உயிரிழக்கத்தான் வேண்டும். ஒட்டுயிரி (Parasite)வாழ ஓம்புயிரியின் (host) உதவி அவசியம். அதுபோலவே ஓம்புயிரிகளின் எண்ணிக்கையை கட்டுப்படுத்த ஊசிவால் குளவி போன்ற ஒட்டுயிரிகளின் சேவையும் அவசியம்.

******

தி ஹிந்து தீபாவளி மலர் 2013ல் வெளியான கட்டுரை.

Written by P Jeganathan

December 17, 2013 at 2:00 pm

சினிமாவும், காட்டுயிரும் அவற்றின் வாழிடங்களும்

leave a comment »

எந்தத் தமிழ் சினிமாவைப் பார்க்கும் போதும் அதில் வரும் கதாநாயகியையும், காமெடியையும் ரசிப்பதைத் தவிர எனக்கு வேறு ஒரு பொழுதுபோக்கும் உண்டு. அவுட் டோர் லொக்கேஷனில் எடுக்கப்பட்டிருந்தால் அது இந்தியாவா இல்லை உலகில் எந்தப்பகுதி, எவ்வகையான வனப்பகுதி, படத்தில் வரும் காட்சியைப் பொறுத்து எந்த அளவுக்கு அவ்வகையான வாழிடத்திற்கு அந்த ஷூட்டிங்கினால் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கும், என்பதையெல்லாம் பற்றியே எனது யோசனை இருக்கும். ஒரு வேளை ஏதேனும் பறவையையோ, பூச்சியையோ, மரத்தையோ காண்பிக்கும்போது அது எனக்குத் பரிச்சயமான ஒன்றாக இருந்தால் அருகில் இருப்பவர்களிடம் அதைப்பற்றிச் சொல்லுவேன். பெரும்பாலும் அவர்களிடமிருந்து வரும் பதில், “பேசாமல் படத்தைப் பார்”.

தமிழ்ப் படங்களில் பல காட்சிகளில் காட்டுயிர்களையும் அவற்றின் வாழிடங்களையும் காணலாம். நான் குறிப்பிடுவது பழைய படங்களில் வருவதுபோல் கதாநாயகர்கள் சண்டையிட்டு அடக்கும் (?) சிங்கத்தையே, புலியையோ, அல்லது டைரக்டர் இராமநாராயணனின் படத்தில் காட்டப்படும் பழக்கப்படுத்தப்பட்ட சர்க்கஸ் விலங்குகளையோ இல்லை, இயற்கையான சூழலில் தென்படும் உயிரினங்களை. பாரதிராஜா, ராஜ்கிரண் போன்றவர்களின் படங்களில் அழகிய வயல்வெளியையும், நீர்நிலைகளையும் கொண்ட கிராமங்களைக் காணலாம். வெள்ளைகொக்குகள், மீன்கொத்திகள் பறப்பதையும், பூச்சிகளையும், மீன்கள் துள்ளித்திரிவதையும் அவ்வப்போது காண்பிப்பார்கள். மணிரத்னத்தின் பல படங்களில் மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளின் பல இடங்களைக் காணலாம்.

இதுபோல, தமிழ் சினிமாவில் ஏதாவது பறவையோ, வண்ணத்துப்பூச்சியோ சில நொடிகள் தான் வந்து போகும். ஆனால், சமீபத்தில் பார்த்த “வாகை சூட வா” எனும் அருமையான படத்தில் சர சர சாரக்காத்து வீசும் போது…என்ற பாடலில் கிராமப்புறங்களில் பார்க்கக்கூடிய சில அழகான உயிரினங்களைக் கொண்ட இயற்கைக் காட்சிகளை படம்பிடித்து இப்பாடலின் பல இடங்களில் காண்பித்திருப்பார்கள். தொலைக்காட்சியில் அடுத்த முறை இந்தப்பாடலை பார்க்கும் போது கீழே பட்டியலிடப்பட்டிருக்கும் விளக்கங்களை (பாடலின் ஆரம்பத்திலிருந்து வரும் காட்சிகளுடன்) ஒப்பிட்டுப் பார்த்து மகிழுங்கள்:

1. கதாநாயகன் மின்மினிப்பூச்சியைப் பிடித்து நாயகியின் நெற்றியில் அதைப் பொட்டாக வைப்பான். மின்மினிப் பூச்சி மின்னுவதேன் தெரியுமா? தனது இரையையும், துணையையும் கவர்வதற்காக. எப்படி மின்னுகிறது தெரியுமா? அதனுடலில் இருக்கும் லூசிபெரின் (Luciferin) எனும் ஒரு வித வேதிப் பொருள் ஆக்ஸிஜனுடன் கலப்பதால் பளிச்சிடும் பச்சை நிற ஒளி இப்பூச்சியின் பின் பக்கத்திலிருந்து உமிழுகிறது.

2. ஒரு மஞ்சள் நிறத் தட்டான் தனது வயிற்றுப்பகுதியின் கீழ் நுனிப்பகுதியை (நாம் வால் என பிடித்து விளையாடும் பகுதி) தண்ணீரின் மேல் தொட்டுத் தொட்டுப் பறக்கும். அதன் மேலேயே சிகப்பு நிறத்தில் இன்னொரு தட்டானும் பறந்து கொண்டிருக்கும். மஞ்சள் நிறத்தில் இருப்பது பெண் தட்டான். அது தனது முட்டையை தண்ணீரில் இட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் மேலே பறக்கும் சிகப்பு நிறத்தட்டானே அதன் ஆண் துணை. அது பறந்து கொண்டே தனது பெண் துணையை மற்ற ஆண் தட்டான்களிடமிருந்து பாதுகாக்கிறது.

3. கவுதாரி ஓடுவதை (அல்லது ஓடவிட்டுப்) படமெடுத்திருப்பார்கள்.

4. அடுத்து வருவது எலி. வயல் எலியாக இருக்கக்கூடும்.

5. ஒரு பறவை நீர்க் கரையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப்போன்ற காட்சி. இது Chestnut-bellied Sandgrouse எனும் பறவை. வறண்ட வெட்ட வெளிகளிலும், புதர் காடுகளிலும் இதைப் பார்க்கலாம். தமிழிலில் கல்கவுதாரி எனப்படும் (எனினும் இது கவுதாரி இனத்தைச் சார்ந்தது இல்லை). தரையில் இருக்கும் தானியங்கள், புற்களின் விதைகள் முதலியவற்றை சாப்பிடும். உச்சி வெயில் நேரத்தில் காட்டிலுள்ள நீர்க்குட்டைகளின் ஓரத்தில் தாகத்தைத் தனிக்க கூட்டமாக வந்திறங்குவதைக் காணலாம். ஆனால் இந்தப்பாடலில் காண்பிக்கப்படும் கல்கவுதாரியை இயற்கையான சூழலில் படம்பிடித்த மாதிரி தெரியவில்லை.

6. அதற்கு அடுத்து வருவது காட்டு முயல். Rabbit என நாம் பொதுவாகச் சொல்லுவது. ஆனால் இந்தியாவில் Rabbit இனம் கிடையாது. உணவிற்காகவும், செல்லப்பிராணியாகவும் மட்டுமே வளர்க்கப்படுகிறது. இந்தப்பாடலில் வருவது Black naped Hare – கதாநாயகி காதைப்பிடித்து தூக்கும் போது இம்முயலின் கரிய பிடரியைத் தெளிவாகக் காணலாம். இக்காட்டு முயல் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் இது திருட்டு வேட்டையாடப்படுகிறது. இந்திய வனவிலங்குச் சட்டத்தின் படி இது தண்டிக்கத் தகுந்த குற்றம்.

7. அடுத்து குளத்தில் மீன் அல்லது பாம்பு நீந்துவதைக் காண்பிப்பார்கள். ஒரு சில வினாடிகள் மட்டுமே வருவதால் தெளிவாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

8. நத்தையைச் சமைப்பதற்காக கதாநாயகி தயார் செய்வாள்.

9. சிகப்பு நிற உடலில் கரும்புள்ளிகளையுடைய Blister Beetle-ஐ போன்ற வண்டுகள் புல்லின் மேலும் கீழுமாக ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

10. மழைபெய்து கொண்டிருக்கும் போது ஒரு மீன் பனைமரத்தின் மேலேறுவது போல ஒரு காட்சி. இதற்கு மரமேறி கெண்டை என்று பெயர். இதன் சிறப்பு என்னவென்றால் சுமார் 6 மணிநேரம் கூட நீருக்கு வெளியிலும் வந்து சுவாசிக்கக் கூடிய திறன் படைத்தது. ஆனால் இந்த படத்தில் காண்பித்திருப்பது போல செங்குத்தாக ஏற முடியுமா எனத்தெரியவில்லை. இக்காட்சியைக் காணும் போதும், இதற்கு அடுத்து வரும் பறவையும் நிச்சயமாக graphics தான் என்பது புலப்படுகிறது.

அடுத்து நான் பார்த்து வியந்த காட்சி “3” (மூன்று) எனும் படத்திலிருந்து. இப்படத்தில் கதாநாயகன், நாயகியின் வீட்டின் முன் நின்று கொண்டு அவளிடன் தனது காதலைச் சொல்லுவான். அக்காட்சியின் போது நாயகியின் கண்களில் தெரியும் பயம் கலந்த பிரமிப்பையும், பூரிப்பையும் பலர் ரசித்திருக்கலாம். ஆனால் நான் பூரிப்படைந்ததும், ரசித்ததும், அந்தக் காட்சியின் பின்னனியில் ஒரு பறவையின் இனிமையான குரலைக் கேட்டுத்தான். விசிலடிப்பது போன்ற அந்தக்குரல் குயிலினத்தைச் சேர்ந்த Indian Cuckoo எனும் பறவையினுடையது. இதன் குரல் நான்கு சுரங்களைக் (notes) கொண்டது. பறவைகள் பாடும் விதத்தையும், குரலையும் வைத்து அதற்கு செல்லப்பெயரிடுவது வழக்கம். ஆங்கிலத்தில் இப்பறவையின் குரல் கேட்பதற்கு, “One more bottle” என்று ஒலிப்பதைப் போலிருப்பதாக குறிப்பிடுகின்றனர். அடுத்த முறை இந்தக் காட்சியைக் காணும் போது இந்தத் தகவலை நினைத்துப் பாருங்கள். காட்சியை விட இந்தப் பறவையின் இனிமையான குரல் உங்களுக்கு நிச்சயமாகப் பிடித்துப் போகும்.

பழைய தமிழ்ப்படங்களில் புலி, சிறுத்தை, சிங்கம் முதலிய விலங்குகளுடன் கதாநாயகன் கட்டிப்பிடித்து சண்டையிட்டு அவற்றை கொல்லுவது போன்ற காட்சியைக் காணலாம். பல வேளைகளில் இந்த விலங்குகளுக்கெல்லாம் வாயைத் தைத்த பின்னரே படத்தில் நடிக்க விடுவார்கள். அதேபோல படத்திலும், சர்க்கஸிலும் வரும் யானைகளை அவை குட்டியாக இருக்கும் போதே பிடித்து வந்து, அடித்து, அங்குசத்தால் குத்திக் கொடுமைப்படுத்தியே அவர்கள் சொல்லுவதையெல்லாம் கேட்க வைப்பார்கள். இந்த உண்மையெல்லாம் தெரிந்ததனால் படங்களில் இவ்வுயிர்கள் வரும் காட்சிகளை என்னால் ரசிக்க முடிவதில்லை.

பெரிய விலங்குகள் மட்டுமல்ல, சின்னஞ்சிறு உயிரினங்களையும் வதைத்து எடுக்கப்பட்ட காட்சிகளையும் நான் ரசிப்பதில்லை. “மீரா” எனும் படத்தில் ஒரு பாடல் காட்சியில் பல வண்ணத்துப்பூச்சிகளை கதாநாயகி கையில் வைத்து விளையாடுவாள். அவற்றில் சில போலிகள் என்றாலும் நிச்சயமாக சில உயிருள்ள வண்ணத்துப்பூச்சிகள் என்பது உற்று நோக்கினால் தெரியும். “சத்யா” எனும் படத்தில் வரும் ஒரு பாடலில் கதாநாயகன் தட்டானைப் பிடித்து நாயகியின் மேல் விடுவது போன்ற காட்சி வரும். சமீபத்தில் வெளியான “இராவணன்” படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகளில் ஒரு தட்டானைக் காண்பிப்பார்கள். பிடித்து வைத்து படமெடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது பார்த்தவுடனேயே தெரிந்து விட்டது.

சினிமாக்காரர்களின் வசீகரத்தினாலோ, பெரிய இடத்திலிருந்து வரும் சிபாரிசினால் ஏற்படும் நிர்பந்தத்தினாலோ வனத்துறையினர் வேறு வழியின்றி அனுமதி வழங்கி விடுவதால், பொதுமக்கள் கூட செல்ல அனுமதிக்கப்படாத பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகள் (core area) கூட ஒரு சில படக்காட்சிகளில் வந்து போகும். இந்தப்படங்களில் சில காட்சிகள் படமாக்கப்பட்டிருக்கும் விதத்தைப் பார்த்தவுடனேயே அந்தக்காட்சி எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்திற்கு எந்த அளவிற்கு பாதிப்பை உண்டாக்கும் என்பதை ஊகிக்க முடியும். என்னதான் நல்ல படமாகவும், பிடித்த நடிக, நடிகையர் இருந்தாலும், காட்டுயிர் வாழிடங்களின் சூழலை பாதிப்படையும் வண்ணம் இருப்பதைக் காணும் போது வேதனையாக இருக்கும். தூய்மையான காட்டுயிர் வாழிடங்களில் அதாவது பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதியிலோ, ஏரி, குளம் ஆறு போன்ற நீர்நிலைகளிலோ, பாலைவனங்களிலோ, பனிபடர்ந்த மலைப்பகுதிகளிலோ சினிமா ஷூட்டிங் நடத்தப்படுவதால் சுற்றுச்சூழலுக்கு நிச்சயமாக பாதிப்பு ஏற்படும். நாட்டுப்புறங்களிலும், கிராமங்களிலும், புகழ்பெற்ற சுற்றுலாத்தலங்களான ஊட்டி போன்ற இடங்களில் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்டால் அந்த இடங்களில் அப்படி ஒன்றும் பெரிய சுற்றுச்சூழல் பாதிப்படையாது என்றே தோன்றுகிறது. எனினும் இது எடுக்கப்படும் காட்சியைப் பொறுத்ததே. ஆனால் வனப்பகுதிகளிலும், நீர்நிலைகளிலும் எடுக்கப்படும் ஒரு சில காட்சிகளால் நிச்சயமாக அந்த இடங்களுக்கு பாதிப்பு இருக்கும். உதாரணமாக ஒரு பாடலில் 20 பேர் ஆடிப்பாடி, பளபளக்கும் (மட்கிப்போகாத) ஜிகினாத்தாளை தூக்கி விசிறி பறக்கவிட்டால் அது அந்த இடத்தை நிச்சயமாக மாசுறச்செய்யும். அதுபோலவே காட்டில் ஓடி ஒளிந்துகொள்ளும் வில்லனையோ, கதாநாயகனையோ பலபேர் தேடிச் செல்லுவது போல எடுக்கப்படும் காட்சிகள் அந்த இடத்தின் தூய்மையையும் அமைதியையும் நிலைகுலையச்செய்யும்.

சில படங்கள் ஆரம்பிக்கும் முன்பு, ”இந்த படத்தில் பறவைகளையோ, விலங்குகளையோ துன்புறுத்தப்படவில்லை” என்று அறிவிப்பார்கள். அதுபோலவே, “இந்தப்படம் எடுக்கப்பட்ட இடங்களில் அதன் சூழலுக்கு எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை” என்று சொல்லும் காலம் வரவேண்டும். அப்போதுதான் என் போன்றவர்கள் பேசாமல் படம் பார்த்து ரசிக்க முடியும்.

******

காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி தொடர். எண் 13. புதிய தலைமுறை 11 அக்டோபர் 2012

Written by P Jeganathan

October 13, 2012 at 5:57 pm

தேசாந்திரியின் கானல் நீர்

leave a comment »

கர்நாடக மாநிலத்திலுள்ள தார்வாரிலிருந்து பெங்களூருக்கு பேருந்தில் பயணித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஹிரியூர் எனும் ஊரில் பேருந்து நிலையத்தில் மதிய உணவிற்காக கொஞ்ச நேரம் வண்டி நின்றது. ஒரே விதமாக நெடுநேரம் அமர்ந்திருக்க முடியாமல் கொஞ்சநேரம் நிற்கலாம் என வண்டியை விட்டு கீழிறங்கி வெளியே வந்தேன். பேருந்து நிலையம் அப்படி ஒன்றும் பெரியது இல்லை. சுமார் பத்து வண்டிகள் வரிசையாக வந்து நிறுத்தக்கூடிய அளவிற்கு இருந்தது. ஆனால் சுத்தமாகவே இருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக காகிதங்களும், சிகரெட்டுத்துண்டுகளும், துப்பி வைத்த வெற்றிலை பாக்கு எச்சிலும் இருந்ததே தவிர பிளாஸ்டிக் குப்பைகளை காணமுடியவில்லை. பேருந்து நிலையத்தைச்சுற்றி மதில் சுவர் இருந்தது. சுத்தமாக இருந்ததற்குக் காரணம் தரை முழுவதும் சிமெண்டினால் பூசி மொழுகிப்பட்டிருந்தது கூட காரணமாக இருக்கலாம். குண்டும் குழியுமாக இருந்திருந்தால் சேரும் குப்பைகளைக் கூட்டிச் சுத்தம் செய்வது கடினமான காரியம். ஒரே சீரான சிமெண்டுத் தளத்தை சுத்தம் செய்வது எளிதாகவே இருக்கும்.

நாகணவாய்களும், காகங்களும், கரும்பருந்துகளும் வானில் பறந்தும், அருகிலுள்ள மரங்களில் அமர்ந்துமிருந்தன. எனினும் என்னைக் கவர்ந்தது நூற்றுக்கணக்கில் பறந்து கொண்டிருந்த தும்பிகளே. சமீப காலமாக எனக்கு தும்பிகளைப் பார்ப்பதும் அவற்றின் குணாதிசியங்களை பதிவு செய்வதிலும் ஆர்வம் மேலோங்கி செல்லுமிடங்களிலெல்லாம் அவற்றை உற்று நோக்குவதே வேலையாக இருக்கிறது. பூச்சியினத்தைச் சார்ந்த தும்பிகள் மிகச்சிறந்த பறக்கும் திறனைக் கொண்டவை. சிறு வயதில் தட்டானைப் பிடித்து விளையாடாதவர்கள் மிகச்சிலரே இருக்கமுடியும். தும்பி அல்லது தட்டான்களில் இரண்டு வகை உண்டு. கண்கள் இரண்டும் அருகருகில் அமைந்து, அமரும்போது இறக்கைகளை விரித்த வண்ணம் வைத்திருப்பவை தட்டான்கள். இவை பரந்த வெளிகளிலும் நீர்நிலைகளுக்கு அருகிலும் பறந்து திரிவதை காணலாம். உருவில் தட்டான்களை விடச் சற்று சிறியதாகவும், மிக மெல்லிய இறக்கைகளையும், கண்கள் சற்று இடைவெளிவிட்டு அமைந்தும், அமரும்போது இறக்கைகளை மடக்கி பின்புறம் வைத்திருப்பவை ஊசித்தட்டான்கள். இவை பெரும்பாலும் நீர்நிலைகளின் அருகில் பறந்து திரியும்.

Wanderting Glider_Photo_P Jeganathan_700

ஹிரியூர் பேருந்து நிலையத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தவை Wandering Glider or Globe Skimmer (Pantala flavescens) எனும் வகையைச்சேர்ந்த தட்டான்கள். ஐரோப்பா, ரஷ்யா, கனடா, மற்றும் தென் துருவப்பகுதியைத் தவிர உலகில் பல பகுதிகளில் இவை பரந்து காணப்படுகின்றன. தென்னிந்தியாவில் தென்மேற்குப்பருவ மழைக்காலத்திற்குச் சற்று முன்பு இவை ஆயிரக்கணக்கில் வானில் பறந்து திரிவதைக் காணலாம். சமீபத்தில் இவற்றைப்பற்றின ஆச்சர்யமான தகவல் ஒன்று கண்டறியப்பட்டது. பல்லாயிரம் தட்டான்கள் கூட்டம் கூட்டமாக அக்டோபர் மாத ஆரம்பத்தில் தென்னிந்தியாவிலிருந்து ஆப்பிரிக்காவிற்கு கடல் கடந்து (சுமார் 3500 கீ.மீ.) வலசை போவது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

இந்தியாவில் சுமார் 500 க்கும் மேற்பட்ட தட்டான்கள் இருந்தாலும் தமிழில் ஒவ்வொன்றிற்கும் தனியாகப் பெயரில்லை. உலகில் பல இடங்களில் தென்படுவதாலும், கடல்கடந்து கண்டம் விட்டு கண்டம் வலசை போவதாலும் நான் ஹிரியூரில் பார்த்த அந்த தட்டானுக்கு தேசாந்திரி என பெயரிட்டுக்கொண்டேன். சற்று நேரம் அத்தட்டான்களை கவனித்தவுடன் அவை அங்கே என்ன செய்கின்றன என்பது தெரிந்தது. அவை முட்டையிட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஆமாம், அந்த பளபளப்பான தரையில் தான்.

நீரென நினைத்து பளபளப்பான தரையில் முட்டையியும் தேசாந்திரி தட்டான்

நீரென நினைத்து பளபளப்பான தரையில் முட்டையியும் தேசாந்திரி தட்டான்

தட்டான்களின் வாழ்க்கைச் சுழற்சிமுறை நம்மை வியக்க வைக்கும். முதிர்ந்த ஆணும் பெண்ணும் கலவி கொள்ளும் விதமே அலாதியானது. ஆண் தனது வயிற்றுப்பகுதியின் (வால் என நாம் கருதுவது) கடைசியில் இருக்கும் கொக்கி போன்ற உருப்பினால் பெண்ணின் தலையின் பின்புறம் கோர்த்துக்கொள்ளும். பெண் தனது வயிற்றுப்பகுதியின் முனையை மடக்கி ஆணின் வயிற்றுப்பகுதியின் ஆரம்பத்திலுள்ள பை போன்ற அமைப்பில் கொண்டு சேர்க்கும். இப்பையில் தான் ஆணின் விந்தணுக்கள் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். இது முடிந்தவுடன் நீர்நிலைகள் இருக்குமிடம் தேடி பறந்து சென்று தட்டானின் வகைக்கேற்ப, நீரின் மேற்பரப்பில், நீரில் மிதக்கும் தாவரங்களில், நீரோரத்திலுள்ள மண்ணில் முட்டையிடும். சில தட்டான் இனத்தில் பெண் முட்டையிட்டு முடிக்கும் வரை ஆண் அதை பிடித்துக்கொண்டே இருக்கும். தேசாந்திரியும் அப்படித்தான்.

wandering glider_Photo_P Jeganathan (4)_

நீரிலிட்ட முட்டை பொரிந்து தட்டானின் இளம்பருவம் நீரில் பல காலம் வாழும். முதிர்ச்சியடைந்த பின் நீரிலிருந்து வெளியே நீட்டிகொண்டிருக்கும் தாவரங்களைப் பற்றி மேலே வந்து தனது கூட்டிலிருந்து உறையை பிய்த்துக்கொண்டு இறக்கைகளை விரித்து வானில் பறக்க ஆரம்பிக்கும். தட்டான்கள் மனிதர்களுக்கு நன்மை பயக்கும் பூச்சியனத்தைச் சார்ந்தவை. நீருக்கடியில் இருக்கும் போதும் கொசுவின் முட்டைகளையும் மற்ற பூச்சிகளையும் பிடித்துண்ணும். இறக்கையுள்ள தட்டானாக வானில் பறக்கும் போதும் கொசுக்களையும் மனிதர்களுக்கு தீங்கிழைக்கும் மற்ற பூச்சிகளையும் உண்ணும்.

wandering glider_Photo_P Jeganathan (7)_

சரி ஹிரியூருக்கு வருவோம். நீரில் முட்டையிடுவதற்கு பதிலாக தேசாந்திரிகள் ஏன் தரையில் முட்டையிட வேண்டும்? காரணம், அந்த பளபளப்பான தரையிலிருந்து வெளிப்படும் முனைவாக்க ஒளியினால் (polarized light). இது ஒருவகையான ஒளிசார் மாசு (Polarized light pollution). பளிங்குக்கற்களினால் ஆன சமாதி, பளபளப்பான சிமெண்ட்டுத்தரை, காரின் முன் கண்ணாடி முதலியவற்றிலிருந்தும், சாலைகள் அமைக்கப் பயன்படும் அஸ்பால்ட் (asphalt) எனும் ஒரு வகை ஒட்டிக்கொள்ளும் கருமையான கலவைப் பொருளிலிருந்தும் இவ்வகையான முனைவாக்க ஒளி வெளிப்படும். இதனால் இந்த இடங்களெல்லாம் பலவகையான பூச்சிகளுக்கு நீரைப்போன்றதொரு தோற்றத்தை அளிக்கும்.

wandering glider_Photo_P Jeganathan (6)_

எங்கோ பிறந்து, முதிர்ச்சியடைந்து, பல இடங்களில் பறந்து திரிந்து, தம்மை உணவாக்க வரும் பல வகையான பறவைகளிடமிருந்து தப்பித்து, தனது துணையைத்தேடி, கலவி கொண்டு, தனது இனத்தை தழைத்தோங்கச்செய்ய சரியான இடம்பார்த்து முட்டையிடும் வேளையில் நீரென்று நினைத்து தரையிலும், கற்களிலும், கண்ணாடிகளிலும் முட்டையிடும் இந்தத் தட்டான்களைப் பார்க்க வேதனையாக இருந்தது. முட்டையிடுவதில் மும்முரமாக இருந்த ஒரு சோடி வேகமாக வந்து திரும்பிய பேருந்தின் சக்கரத்தில் அடிபட்டு தரையோடு தரையாகிப் போனது. மற்ற சோடிகள் தமது முட்டையிடும் வேலையை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன.

wandering glider_Photo_P Jeganathan (5)_700

wandering glider_Photo_P Jeganathan (2)_700

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஏதோ ஒரு உயிருக்கு பங்கம் விளைவிக்கும் வகையில் தான் இருக்கிறது. பேருந்து புறப்படத் தயாரானது. சன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே தேசாந்திரிகள் முட்டையிடும் பரிதாபமான காட்சியை கண்டுகொண்டிருந்த போதே பேருந்து பெங்களூரை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தது.

******

காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி தொடர். எண் 7. புதிய தலைமுறை 23 ஆகஸ்ட் 2012

Written by P Jeganathan

August 25, 2012 at 1:50 pm