UYIRI

Nature writing in Tamil

Posts Tagged ‘Trees

மரங்கள்-நினைவிலும் புனைவிலும்:வணக்கத்துக்குரிய நூல்!

leave a comment »

பல்லாண்டு காலமாக வைத்து வளர்த்த, நம்மோடு சேர்ந்து வளர்ந்த, தினமும் பார்த்து வந்த மரங்கள் திடீரென ஒருநாள் இல்லாமல் போனால் நமக்கு எப்படி இருக்கும்? சாலையோரம் நின்று கொண்டிருந்த மரங்கள் சாலை விரிவாக்கப் பணிக்காக வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்து கிடப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையிலும், புயல் வீசி எத்தனையோ மரங்கள் கண் முன்னே வீழ்ந்து கிடந்ததைக் கண்ட வேளையிலும் நம் மனதில் ஏற்படும் துயரத்தின் வலியை அவ்வளவு எளிதில் வார்த்தைகளால் விவரித்து விட முடியுமா? இல்லாமல் போன அந்த மரத்தால் ஏற்படும் வெற்றிடம் நம் மனதிலும் குடிகொள்ளும் அல்லவா? மரத்துடன் உணர்வு பூர்வமாக தொடர்பே இல்லாத மனிதர்கள் இருக்க முடியுமா? ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தொடர்புகொண்ட ஒரு மரம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அது அவர்களின் நினைவுகளின் வாசலில் எப்போதும் வராமல் போனாலும் ஏதோ ஒரு மூலையில் அது அசையாமல் நின்று கொண்டிருக்கும். இது போன்ற நினைவுகள்தான் “மரங்கள்- நினைவிலும் புனைவிலும்”, எனும் நூலின் ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.

Marangal Ninaivilum punaivilum
மரங்களை ஒருபுறம் நாம் நேசித்தாலும், அவற்றின் மகத்துவங்களை அறிந்திருந்தாலும் சில நேரங்களில் அவற்றை இடையூறாகத்தான் பார்க்கிறோம், நாமே வெட்டிச்சாய்க்கிறோம், அல்லது வெட்டத் துணை போகிறோம் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ. சில நேரங்களில் மரங்களை நம்மில் ஒருவராகவே பாவிக்கிறோம், அவற்றுடன் பேசுகிறோம், தொந்தரவாகவே இருந்தாலும் சகித்துக் கொள்கிறோம், வெட்ட வந்தால் வெகுண்டெழுந்து போராடி வெட்டப்படாமல் பாதுகாக்கிறோம், தோல்வியும் அடைகிறோம். இப்படி மனிதனுக்கும் மரத்திற்கும் இருக்கும் உணர்வு பூர்வமான பிணைப்புகளை இந்த நூலின் கட்டுரைகளின் பல வரிகளில் காணலாம். படிக்கும் போது அது போன்ற நிகழ்வுகள் நம் வாழ்விலும் நடந்திருப்பதை உணர முடியும். இலையில்லா மரமாய், பசுந்தளிர்களை ஏந்தி, கொத்துக் கொத்தாய்ப் பூ பூத்து, கனிகள் நிறைந்த மரமாய் அதை ஒவ்வொரு நிலையிலும் காணும் போதும் நமக்குள் தோன்றும் வெவ்வேறு உணர்வுகளைப் போலவே இந்த நூலில் உள்ள ஒவ்வொரு கட்டுரையைப் படிக்கும் போதும் வித வித மான உணர்வுகள் நம்மை ஆட்கொள்ளும்.

இந்த நூலில் மொத்தம் 29 கட்டுரைகளை மதுமிதா தொகுத்தளித்துள்ளார் அவரது மனோரஞ்சிதத்தையும் சேர்த்து. சா. கந்தசாமி, பிரபஞ்சன், வண்ணதாசன், பாவண்ணன், நாஞ்சில் நாடன், அ. முத்துலிங்கம், தோப்பில் முஹம்மது மீரான் என இன்னும் பல மூத்த எழுத்தாளர்களின் கட்டுரைகளையும் உள்ளடக்கியது இத்தொகுப்பு. நூலின் இறுதியில் கட்டுரையாளர்கள் பற்றிய குறிப்புகளைத் தந்துள்ளனர். எனினும் இந்த தொகுப்பில் இடம்பெற்ற கட்டுரைகள் எங்கே, எப்போது வெளி வந்தவை எனும் தகவலைத் தந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

இந்நூலில் எனக்குப் பிடித்த கட்டுரைகள் பல. அவற்றில் மிகவும் பிடித்தவை நாஞ்சில் நாடனின் ‘சிறு மீன் சினையினும் நுண்ணிது’, ச. விசயலட்சுமியின் ‘மெளனத் தவமிருக்கும் உயிர்முடிச்சு’, வண்ணதாசனின் ‘ஒரு மரம், ஒரு பறவை, ஒரு மனிதன்‘, சா. கந்தசாமியின் “தெங்கு முதல் மயில் கொன்றை வரை”, கல்யாண்குமாரின் ‘மரங்களின் மகாத்மா’, தமிழ்நதியின் ‘வேம்பின் குயில்களும் மேப்பிள் மரங்களும்’.

அனைவரும் படிக்க வேண்டிய நூல் இது. உங்கள் ஊரில் உள்ள சாலையோரமாக உள்ள மரங்களில் பெருக்கல் குறி போடப்பட்டிருந்தால் உங்களுக்கு அந்த மரங்களை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தால், அங்குள்ள நெடுஞ்சாலைத் துறை அதிகாரிகளிடம் இந்த நூலை கொடுத்துப் படிக்கச் சொல்லுங்கள். ஒன்று அல்ல 3, 4 படிகளை வாங்கிக் கொடுங்கள். அவர்கள் பல உயர் அதிகாரிகளிடம் இந்நூலை சமர்ப்பிக்க வேண்டியிருக்கும். ஒருவேளை இந்த நூலைப் படித்தபின் அவர்கள் மனம் மாறி மரங்களை வெட்டாமலும் போகலாம்.

ஔவையார் இப்போது இருந்தால் இப்படியும் பாடியிருப்பார்

“சாலையோர மரமும், அரசு அறிய
வீற்றிருந்த வாழ்வும், வீழும் அன்றே”

ஒரு இயற்கையியல் ஆராய்ச்சியாளனாக இந்த நூலைப் படிக்கும் போது ஒரு சில கட்டுரைகளில் சொல்லப்பட்ட அறிவியல் துல்லியமற்ற கருத்துக்களை கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

மூன்று கட்டுரைகளில் குல்மோகர் மரம் என்றே குறிப்பிட்டுள்ளார்கள் (சா. கந்தசாமியின் கட்டுரையைத் தவிர). இதன் தமிழ் பெயர் மயில் கொன்றை என்கிறது கே. எம். மேத்யூவின் The Flora of the Palni Hills. க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி மயிற்கொன்றை எனவும், விக்கிபிடியா இதை செம்மயிற்கொன்றை அல்லது மயிற்கொன்றை எனவும் அழைக்கிறது. அறிவியலாளர்களால் Delonix regia என்றழைக்கப்படும் இதன் பூர்விகம் மடகாஸ்கர் தீவு.

மயில் கொன்னை என்பது வேறு அது Caesalpinia pulcherrima எனும் சிறு மரம் இது மேற்கிந்தியத்தீவுகளில் இருந்து கொண்டு வரப்பட்டது. இதன் மலரும் குல்மோகர் மலரை கிட்டத்தட்ட ஒத்து இருப்பதாலும், இவை அயல் தாவரங்களாதலாலுமே இந்தப் பெயர்க் குழப்பம்.

Left: மயில் கொன்னை Caesalpinia pulcherrima. Photo: Wikimedia commons
Right: மயில் கொன்றை Delonix regia Photo: Wikimedia Commons

சா. கந்தசாமியின் கட்டுரையில் மருதமரம் எனக் குறிப்பிட்டிருப்பது Terminalia arjuna அதாவது வெள்ளை மருது, ஆனால் கு. வி. கிருஷ்ணமூர்த்தி “தமிழரும் தாவரமும்” நூலில் சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் குறிப்பிடப்படும் மருத மரம் இதுவல்ல என்றும் செம்மருதம் என குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதால் Lagerstroemia reginae தான் என்கிறார். தோப்பில் முஹம்மது மீரானின் ‘ஒரு மரமும் கொஞ்சம் பறவைகளும்’ கட்டுரையில் வெளிநாட்டுப் பறவைகள் மாமரத்தில் கூடு கட்டுவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. வலசை வரும் பறவைகள் இங்கே கூடுகட்டுவதில்லை. சரி இதையெல்லாம் இவ்வளவு நுணுக்கமாக பார்க்க வேண்டுமா என்றால் என்னைப் பொறுத்தவரை ஆமாம் பார்க்க வேண்டும் என்றுதான் சொல்வேன்.

எனினும் ஒரு ஆராய்ச்சியாளனாக இந்த நூலில் இருந்து நான் கற்றுக் கொண்டது பல. தாவரவியல் படித்த ஒருவன் ஒரு மரத்தைப் பற்றி விவரிப்பதற்கும், மொழி வளமும் கற்பனைத்திறனும் கொண்ட படைப்பாளன் ஒருவன் விவரிப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் இருக்கும். உதாரணமாக இந்நூலில் மரங்கள் குறித்து, எளிமையாகப் புரியும் வகையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் ஒரு சில சொற்களை, வாக்கியங்களை தாவரவியல் நூல்களில் பார்க்க முடிவதில்லை.

இந்த நூலை படித்துக் கொண்டிருந்தபோது எனக்குள் இருக்கும் ஆராய்ச்சியாளனின் புத்தி சில கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேடியது. இந்த நூலில் எத்தனை வகையான மரங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன? எந்தக் கட்டுரையில் அதிகமான மரங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன? அந்த மரங்கள் யாவை? பல எழுத்தாளர்களால் குறிப்பிடப்பட்ட மரம் எது? என் அப்பாவும் நானுமாகச் சேர்ந்து வேலைமெனக்கெட்டு இதையெல்லாம் பட்டியலிட்டோம். நூலைப் படித்துவிட்டு முடிந்தால் நீங்களே பட்டியலிட்டுப் பாருங்கள். பொறுமை இல்லையெனில் எழுதுங்கள் சொல்கிறேன்.

புறவுலகை போற்ற, பாதுகாக்க முதலில் அவற்றை பார்த்து ரசிக்க வேண்டும். நாம் எதை விரும்புகிறோமோ அதைத்தான் காப்பாற்றவும் செய்வோம். இயற்கையின் ஒரு அங்கமான மரங்களை போற்றிப் பாதுகாக்க மரத்தின் பயனை மட்டுமே சொல்லிப் புரிய வைப்பதைவிட மரங்களை மரங்களாகப் பார்க்கக் கற்றுத் தரவேண்டும். தாவரங்களையும் மரங்களையும் இனங்கான கையேடுகள் உதவும். ஆனால் மரங்களின் மேல் பரிவு காட்டவும், கரிசனம் கொள்ளவும் அதன் நீட்சியாக அவற்றைப் பாதுகாக்கவும் இது போன்ற உணர்வுபூர்வமான அனுபவப் பகிர்வுகளே பேருதவி புரியும்.

கி. ராஜநாராயணன் கரிசல் காட்டுக் கடுதாசியில் ஆல், அரசு போன்ற மரங்களை அடுப்பெரிக்க பயன்படுத்துவதில்லை ஏனெனில் அவை வணக்கத்துக்குரிய மரங்கள் என்று குறிப்பிடுவார் (இந்நூலில் உள்ள நாஞ்சில் நாடனின் கட்டுரையைப் படித்தால் ஏன் அவற்றை அடுப்பெரிக்க பயன்படுத்துவதில்லை என்பது விளங்கும்). அதுபோல மரங்கள் குறித்த இந்த நூலும் வணக்கத்துக்குரியது !

தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் உயிர் மூச்சு பகுதியில் 29th April 2017 அன்று வெளியான கட்டுரையின் முழுப் பதிப்பு. அக்கட்டுரையை இங்கே காணலாம். அதன் PDFஐ இங்கே பெறலாம்.

Written by P Jeganathan

May 1, 2017 at 2:16 am

வன உயிரின வார துவக்க விழா-2015, திருப்பூர் – சில பதிவுகள்

with one comment

ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபர் முதல் வாரம் இந்தியாவில் வன உயிரின வார விழாவாக கொண்டாடப்படுவது நம்மில் பலருக்குத் தெரிந்திருக்கும். இந்த ஆண்டு திருப்பூரில் 02-09-2015 அன்று, வித்யா கார்த்திக் திருமண மண்டபத்தில் நடந்த அதற்கான துவக்க விழாவிற்கு செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

வன உயிரின வார விழா கொண்டாட்டம் இரண்டு பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு பெரிய அறையில் காட்டுயிர் பேணலில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் அரசு சாரா இயக்கங்களின் செயல் திட்டங்களை விவரிப்பதற்காகவும், ஆனைமலை, முதுமலை மற்றும் சத்தியமங்கலம் புலிகள் காப்பகங்களுக்காகவும் தனித்தனியாக அரங்குகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. கோவையைச் சேர்ந்த ஓசை சுற்றுச்சூழல் அமைப்பின் விளாக்கவுரைகளுடன் கூடிய காட்டுயிர் படக் கண்காட்சியும் அதே அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. மற்றொரு பெரிய கலையரங்கத்தின் மேடையில் கலை நிகழ்ச்சிகளும், சிறப்பாக பணிபுரியும் வனத்துறை அதிகாரிகளுக்கும், வன உயிரின வார போட்டிகளில் வெற்றிபெற்ற மாணவர்களுக்கு பரிசு வழங்குதலும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.

காலையில் அரங்கின் உள்ளே நுழைந்தவுடனே ஒரு வேதனையான நிகழ்வைப் பார்க்க நேர்ந்தது. வாசலில் ஒரு கூட்டம் எதையோ சூழ்ந்து, வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டும், போட்டோ எடுத்துக்கொண்டும் இருந்தது. உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன்; பெரிய கூண்டு தென்பட்டது. புலி வேடமணிந்த ஒருவர் அதனுள்ளே மண்டியிட்டு நடந்து சென்றவுடன் கூண்டின் கதவு பலத்த ஓசையுடன் மூடிக்கொண்டது. சுற்றி நின்றவர்கள் சிரித்தும், கைகொட்டியும் ஆர்ப்பரித்தனர். இத்தகைய செயல்பாடுகள், வனத்துறையினர் இது போன்ற வேலைகளை மட்டுமே செய்வார்கள் என்கிற ஒரு தவறான எண்ணத்தைத் தந்துவிடும்.

_JEG1483_700

காட்டுயிர்களுக்கு மனிதனால் வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகள் கிடையாது, பல உயிரினங்கள் மனிதனின் செயல்களால் அழிந்தும், அற்றும் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன, காட்டுயிர்களையும், அவற்றின் வாழிடங்களையும் பாதுகாப்பது நாம் அனைவரின் கடமை, இதற்காக பொதுமக்கள் செய்ய வேண்டியது என்ன? திருட்டு வேட்டையில் ஈடுபடுவோரை பிடிக்க எப்படி பொதுமக்கள் வனத்துறைக்கு உதவி செய்யலாம் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் படங்கள், திரைப்படங்கள், நாடகம் மூலமாக பார்வையாளர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும். இவை யாவும் புலி எப்படி கூண்டு வைத்து பிடிக்கப்படுகிறது என்று விளக்கிச் சொல்வதைக் காட்டிலும் மிகவும் அவசியமானதும், முக்கியமானதும் ஆகும்.

கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருந்த அரங்கிற்குள் சென்று பார்த்தேன். ஒலிபெருக்கியின் ஓசை காதைக் கிழித்தது, சற்று நேரத்திலேயே வெளியே வந்து விட்டேன். அரங்கின் பின் பக்கத்திற்குச் சென்ற போது பள்ளி மாணவ மாணவியர் புலி, மயில், மரம் என பலவித வேடங்களில் அவர்களது நிகழ்ச்சிகளுக்காக தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். மயில் வேடமனிந்தவர்கள் உண்மையான மயில் தோகையை அணிந்திருந்தனர். இவை எப்படி, எங்கிருந்து வந்தது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருப்பார்களா?

_JEG1335_700

இது பாயும் புலி

இது பாயும் புலி

இது போன் பேசும் புலி

இது போன் பேசும் புலி

இது தயாராகும் புலி

இது தயாராகும் புலி

அரங்குகள் நிறைந்த அறைக்குள் நுழைந்து பார்வையிட்டேன். வனத்துறை மற்றும் இயற்கை பாதுகாப்பில் ஈடுபட்டிருக்கும் நண்பர்கள் பலரை ஒரே இடத்தில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்த அறையின் நடுவிலும் ஒரு சிறிய கூண்டையும், அதன் மேலே ஒரு பெரிய புலி பொம்மையையும் பார்வைக்கு வைத்திருந்தனர். என்ன சொல்ல வருகிறார்கள் என்பதே புரியவில்லை. அந்தப் பொம்மைப் புலியைச் சுற்றிக் கூட்டம் கூடுவதும் கலைவதுமாக இருந்தது. பெரும்பாலானோர் அந்த பொம்மைப் புலியை தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டும், அதனருகில் நின்று கைபேசியில் படமெடுத்துக் கொண்டும் இருந்தனர்.

_JEG1391_700

ஒரு அரங்கில் சிறுத்தையை வலையை வைத்துப் பிடிக்கும் காட்சியைத் தொடர்ந்து ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தனர். பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. உயிரினங்கள் பிடிக்கப்படுவது போன்ற காட்சிகளை மட்டுமே தொடர்ந்து ஒளிபரப்பாமல், மனித காட்டுயிர் எதிர்கொள்ளலை சமாளித்தல் பற்றிய படங்களையும், இது போன்ற நிகழ்வுகளுக்கான காரணங்களை விளக்கும் காட்சிகளையும் சேர்த்து திரையிட்டிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

வனப்பகுதியை ஒட்டிய சில இடங்களில் எதிர்பாரா விதமாக மனிதர்கள் வசிக்கும் பகுதியில் நுழைந்து விட்ட காட்டுயிர்களை யாருக்கும் (அந்த உயிரினத்திற்கும், அங்குள்ள மனிதர்களுக்கும்) தொந்தரவு ஏற்படாத வண்ணம் பிடிப்பதும், விரட்டிவிடுவதும் சில வேளைகளில் அவசியமாகிறது. ஆனால் அவற்றை பிடிப்பதும், விரட்டுவதும் மட்டுமே மனித-காட்டுயிர் எதிர்கொள்ளலை சமாளிக்க நிரந்தரத் தீர்வாகிவிடாது. வனப்பகுதிகளின் அருகாமையில் வாழ்பவர்களுக்கு காட்டுயிர்களின் குணங்களையும், அவை குடியிருப்புப் பகுதிகளுக்கு அருகில் அடிக்கடி நடமாடாமல் இருக்க நாம் செய்ய வேண்டியவைகளையும் எடுத்துச் சொல்வது அவசியம். மனிதர்-சிறுத்தை எதிர்கொள்ளலை சமாளிக்க எடுக்க வேண்டிய சில செயல் முறைகளை இந்த விளக்கச் சுவரொட்டிகளில் காணலாம்.

வால்பாறையில் பல வழிகளில் மனிதர்-யானை எதிர்கொள்ளலை குறைக்க/சமாளிக்க பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் எனது நண்பர் முனைவர் ஆனந்தகுமாரின் செயல் திட்டங்களை விளக்கும் குறும்படத்தை இந்த விழாவில் திரையிடவும், ஒரு விளக்கச் சுவரொட்டியை அங்கே காட்சிக்கு வைக்கவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால், கடைசி நேர மாறுதல்களால் அக்குறும்படம் திரையிடப்படவில்லை. வால்பாறையில் யானைகளும் மனிதர்களும் ஒத்திசைந்து வாழ வழிசெய்யும் முன்னறிவிப்பு முறைகளை விளக்க வனத்துறை தனியாக ஒரு அரங்கையே அமைத்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

யானை ஆராய்ச்சியாளர் அஷ்வினும், திட்ட உதவியாளர் சதீஷும் மின்னும் சிவப்பு விளக்கினைப் பற்றி பார்வையாளார்களுக்கு விளக்குகின்றனர்.

யானை ஆராய்ச்சியாளர் அஷ்வினும், திட்ட உதவியாளர் சதீஷும் மின்னும் சிவப்பு விளக்கினைப் பற்றி பார்வையாளார்களுக்கு விளக்குகின்றனர்.

யானை-மனிதர் எதிர்கொள்ளலை சமாளிக்கும் இந்த முக்கியமான திட்டத்தினைப் பற்றிய விளக்கச் சுவரொட்டியைக் கீழே காணலாம். திரையில் பெரிதாகப் பார்க்க அதன் மேலே சொடுக்கவும்.

திரையில் பெரிதாகப் பார்க்க அதன் மேலே சொடுக்கவும்

புலிகள் காப்பக அரங்குகளில் பாடம்செய்யப்பட்ட சில காட்டுயிர்களை பார்வைக்கு வைத்திருந்தனர். முதுமலை புலிகள் காப்பகத்தின் அரங்கில் பார்த்த காட்சி என் மனதை கலக்கமடையச் செய்தது. பாடம்செய்யப்பட்ட சிறுத்தை, யானைக் குட்டி, அலங்கு இரண்டு கரடிக் குட்டி ஆகிய உயிரினங்களை வனச்சூழலில் இருக்குமாறு அமைத்திருந்தனர். தத்ரூபமாக காட்சியளிக்க இயற்கையான சூழலில் இருந்தே தாவரங்களை எடுத்து வந்து அங்கு அலங்காரப் படுத்தியிருந்தார்கள். அழகிய பெரணிச் செடிகள் (தகரை – Ferns), மரங்களில் படர்ந்திருக்கும் பாசிச் செடிகள் (Moss), மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியின் உயரமான பகுதிகளில் மட்டுமே தென்படும் மலைப்பூவரசு (Rhododendron), சேம்பு வகைச் செடி (Arisaema), தரையில் வளரும் ஆர்கிடு (Orchid) முதலிய தாவரங்களை பார்க்க முடிந்தது. இது போன்ற செயல்களை தவிர்க்க வேண்டும்.

_JEG1403_700_JEG1405_700

கோவையைச் சேர்ந்த ஓசை சுற்றுச்சூழல் அமைப்பின் கானுயிர் படக்கண்காட்சி அருமையாக இருந்தது. வெறும் படங்களை மட்டுமே காட்சிக்கு வைக்காமல் விளாக்கவுரைகளையும் இடையிடையே வைத்திருந்தார்கள். வனப்பகுதியைப் பிளந்து அமைக்கப்படும் சாலைகளினால் காட்டுயிர்களுக்கு ஏற்படும் ஒரு முக்கியமான பாதிப்புகளில் ஒன்று அங்கே சீறி வரும் வாகனங்களில் அடிபட்டு சாலைப்பலியாதல் (Roadkill). அதைப்பற்றிய விளக்கப்படங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

_JEG1421_700

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை – நம் நதிகளின் தாய்மடி எனும் தலைப்பில் ஒரு நதி எப்படி உற்பத்தியாகும்? எனும் படங்களுடன் கூடிய விளக்கவுரை அருமை. தமிழகத்தில் தென்படும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் படங்களும், குறிப்பாக மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளில் மட்டுமே தென்படும் ஓரிடவாழ் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் (Endemic butterflies) படங்களையும் காட்சிக்கு வைத்திருந்தனர். படங்களில் ஆங்கிலப் பெயர் மட்டுமே இருந்தது. வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்கு இப்போது தமிழிலும் பெயர்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளது, அவற்றையும் இது போன்ற படங்களில் சேர்க்க வேண்டும். காண்க “வண்ணத்துப்பூச்சிகள் – அறிமுகக் கையேடு”.

தமிழகத்தில் காட்டு ஆராய்ச்சி, இயற்கைப் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பில் ஈடுபட்டுக்கொண்டுள்ள பல அரசு சாரா நிறுவனங்களின் (WWF-India, Zoo Outreach Organization, Wildlife & Nature Conservation Trust, SACON, Kenneth Anderson Nature Society, Traffic India, Keystone Foundation, Arulagam Trust, Nature Society of Tirupur.) அரங்குகள் பல இருந்தன.

பாறு கழுகுகளின் (Vultures – பிணந்தின்னிக் கழுகுகள்) பாதுகாப்பிற்காக பாடுபட்டு வருபவர்கள் அருளகம் அமைப்பைச் (Arulagam Trust) சேர்ந்தவர்கள். பாறு இனப் பறவைகள் பல அழிவின் விளிம்பில் இருக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் வானமெங்கும் கூட்டம் கூட்டமாக பறந்து திரிந்த அவை, எண்ணிக்கையில் 99% அழிந்து போய்விட்டது. குறிப்பாக Gyps வகை பாறுகள். காரணம் Diclofenac எனும் கால்நடைகளுக்கான வலிநீக்கி மருந்து. உடல் வலிக்காக செலுத்தப்படும் இம்மருந்து அக்கால்நடை இறந்த பின்னும் அதன் உடலின் உள்ளுறுப்புகளில் தங்கி விடுகிறது. அதை உண்ணும் பாறுகளுக்கு அம்மருந்து நஞ்சாகிறது. ஆகவே தான் பாறுகள் எண்ணிக்கையில் குறைந்து பல இடங்களிலிருந்து அற்றும் போய்விட்டன. தற்போது Diclofenac இந்திய அரசால் தடை செய்யப்பட்டு விட்டது. எனினும் இந்த மருந்து இன்னும் புழக்கத்தில் தான் இருக்கிறது.

பாறு கழுகுகள் இறப்பதற்கான காரணம், Diclofenac மருந்தின் விளைவு, இயற்கையாக இறந்த உயிரினங்களை புதைக்காமல் இருத்தலின் நன்மை இவற்றையெல்லாம் மையக்கருத்தாக வைத்து ஒரு அருமையான பரமபத விளையாட்டை உருவாக்கியிருந்தனர் அருளகம் அமைப்பினர். பள்ளி மாணவர்கள் தாயக்கட்டைகளை உருட்டி விளையாட, ஒவ்வொரு நகர்விலும் பாறு கழுகின் பாதுகாப்பினைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள ஏதோ ஒரு தகவல் அச்சிடப்பட்டிருந்தது. அதை அருளகம் அமைப்பினர் விளையாடுவோருக்கு விளக்கிக் கொண்டிருந்தனர். பார்வையாளர்களை ஈடுபடுத்தி, அவர்களாகவே ஒரு தகவலை அறிந்து கொள்ளும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இது போன்ற விளையாட்டுகள் இவ்வகையான நிகழ்ச்சிகளில் பெருக வேண்டும்.

_JEG1383_700

காட்டுயிர்களை திருட்டு வேட்டையாடி அவற்றின் பாகங்களை அல்லது அவற்றை உயிருடன் கடத்தப்படுவதைக் கண்கானித்து, அது பற்றிய தகவல்களை சேகரித்து இது போன்ற செயல்களை கட்டுப்படுத்த அரசுக்கு தகவல் அளித்து உதவும் ஒரு அரசு சாரா நிறுவனம் Traffic India. இவர்களது அரங்கில் அலங்கினைப் பற்றிய ஒரு விளக்கச் சுவரொட்டி வைத்திருந்தனர். அதைப் படிக்கப் படிக்க வேதனையாக இருந்தது. அலங்கின் செதில்களுக்காகவும், மாமிசத்திற்காகவும் 2008-2014 வரை குறைந்தபட்சம் 3000 வரை கொல்லப்பட்டு கடத்தப்பட்டிருக்கிறது. இது ஒரு தோராயமான மதிப்பீடு தான், உண்மையான எண்ணிக்கை இதை விட அதிகமாகத்தான் இருக்கும். மேலும் விவரங்களுக்கு இப்பக்கத்தை காண்க.

அரங்கின் வெளியே மதிய உணவிற்காக பொதுமக்கள் நீண்ட வரிசையில் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். உயர் அதிகாரிகளுக்கும், அரசியல் பிரமுகர்களுக்கும் அரங்கின் உள்ளே மதிய உணவு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. உள்ளேயிருந்த பிளாஸ்டிக் தண்ணீர் குப்பியும், வெளியே கிடந்த ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடத் தந்த பிளாஸ்டிக் தட்டும், காலையில் மாணவர்களால் ஏந்தப்பட்டு மதிய வேளையில் தரையில் போடப்பட்டிருந்த வாசக அட்டைகளும், எனது கண்ணை உறுத்தியது. “Say Goodbye To plastic” என்றது ஒரு வாசக அட்டை. அரசு விழாக்களில் இது போன்ற பிளாஸ்டிக் பொருட்களை முற்றிலுமாக தவிர்த்தால் நன்றாக இருக்கும்.

_JEG1477_700

இதையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்த போது எதிரே ஒருவர் பல பைகளை உடைய பச்சை உடையணிந்து, அச்சிறிய பைகளில் மரக்கன்றுகளை வைத்துக் கொண்டு வளாகத்தில் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தார். அவரது உடையில் “மரம் நடுவீர்!”. “நட்ட மரத்தை பாதுகாத்திடுவீர்!” எனும் வாசகங்கள் அச்சடித்து ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அவரது அருகில் சென்று அறிமுகம் செய்து கொண்டேன். என் பெயர் ‘மரம் அய்யப்பன்’ என்றார். மரத்தை தன் உடலில் மட்டுமல்ல பெயரிலும் தாங்கிக் கொண்டிருப்பவர். மரக்கன்றுகளின் பாரத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு ஆடி அசைந்து நடந்து சென்றார். வேடிக்கையான தோற்றத்தில் இருந்த அவரை அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்து புன்னகை புரிந்தனர். சிலர் அவரைத் தேடிச் சென்று பாராட்டினர்.

_JEG1510_a_700

_JEG1515_700

மரம் அய்யப்பன்

Wildlife Week Celebration என்பதைத்தான் வன உயிரின வாரவிழா என தமிழில் சொல்கிறோம். Wildlife எனும் ஆங்கிலச் சொல்லின் அர்த்தம் வனத்தில் இருக்கும் உயிரினங்களை மட்டுமே குறிப்பது அல்ல. நம் வீட்டின் உள்ளே இருக்கும் பல்லி, நாம் தெருவில் பார்க்கும் காகம், வீட்டுத் தோட்டத்தில் வளரும் புற்கள், அதில் இருக்கும் சிறிய பூச்சி இவையனைத்தும் கூட Wildlifeல் அடக்கம். வன உயிரின வாரவிழா எனும் பெயரை மாற்றி புறவுலகைப் போற்றும் வாரவிழா எனக் கொண்டாட வேண்டும். புறவுலகிற்கு ஏற்படும் பாதிப்புகளையும், அவற்றைத் தவிர்க்க நம்மால் செய்ய வேண்டியதையும், இயற்கை மற்றும் நமது பல்லுயிர் வளத்தினைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளவும், அவற்றைப் போற்றவும் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இந்த ஒரு வார காலத்தில் பெற்ற படிப்பினையை வாழ்நாள் முழுவதும் அனைவரின் ஞாபகத்திலும் வைத்துக் கடைபிடிக்குமாறு நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். கிடைக்கும் இந்த வாய்ப்பை அரசுத் துறைகளும், அரசு சாரா நிறுவனங்களும் சரியான முறையில் பயன்படுத்துதல் அவசியம்.

——–

9 அக்டோபர் அன்று தி ஹிந்து தமிழ், சிந்தனைக்களம், வலைஞர் பக்கத்தில் “சரியாக நடக்கின்றனவா வன உயிரின வார விழாக்கள்? எனும் தலைப்பில் வெளியான கட்டுரையின் முழுவடிவம். அதன் உரலி இங்கே. அதன் PDF இங்கே.

Written by P Jeganathan

October 9, 2015 at 4:48 pm

மரம் பார்ப்போம், மரம் காப்போம் !

with one comment

campaing_banner

இந்தியா முழுவதும் ஏப்ரல் 22 முதல் (உலக பூமி தினத்தன்று) தொடங்கவுள்ளது இந்த மரம் பார்க்கும் திருவிழா. இதில் ஆர்வமுள்ள அனைவரும் பங்கு பெறலாம். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் இதுதான்:

1. உங்கள் வீட்டிலோ, வீட்டின் அருகிலோ, தெருவிலோ, நீங்கள் நடைபழகச் செல்லும் பூங்காவிலோ, பள்ளியிலோ உள்ள மரங்களைப் பாருங்கள். இந்த இடங்களில் தான் என்று இல்லை, உங்களுக்கு எங்கு விருப்பமோ, வசதியோ அங்கெல்லாம் கூட பார்க்கலாம்.

2. மரங்களின் இருப்பிடத்தை இடங்காட்டியிருந்தால் (Global Positioning System – GPS) அதன் மூலம் குறித்துக்கொள்ளவும். இல்லையெனில் கூகுள் வரைபடத்தில் (Google Earth or Wikimapia or Google Maps) உங்களது மரம் அல்லது மரங்களின் இருப்பிடத்தைக் குறித்து அந்த இடத்தின் அட்ச ரேகை/தீர்க்க ரேகையை (Latitude/Longitude) குறித்துக்கொள்ளவும். (தற்போது இடங்காட்டிகள் பல கைபேசிகளில் கூட உள்ளது)

3. உங்களிடம் கேமிரா இருந்தால் நீங்கள் பார்க்கும் மரத்தை புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ளவும். (மரத்தைப் புகைப்படமெடுக்கும் முறையை விரிவாகக் காண இங்கே சொடுக்கவும்)

4. ஒருவேளை உங்களிடம் காமிராவோ, இடங்காட்டியோ இல்லையென்றாலும் பரவாயில்லை. நீங்கள் மரம் பார்க்கும் இடத்திலுள்ள மரத்தின் வகைகளையும் அவற்றின் எண்ணிக்கையையும் பட்டியலிடவும்.

5. அதன் பின் இந்தியப் பல்லுயிரிய வலைவாசலின் (India Biodiveristy Portal) ஒரு பகுதியான இந்நிகழ்ச்சியில் பங்கு பெற இந்தியமரங்கள் பக்கத்திற்குச் சென்று <http://treesindia.indiabiodiversity.org/register/index> உங்களைப் பதிவு செய்து கொண்டு நீங்கள் சேகரித்த தகவல்களை உள்ளீடு செய்யவும்.

6. உங்களது பதிவுகளை உள்ளீடு எப்படிச் செய்வதென்பதை விளக்கும் படக்காட்சிகளை இப்பக்கத்தில் காணலாம் <http://treesindia.indiabiodiversity.org/page/44>

7. உங்களது மரத்தைப் பற்றிய ஏதேனும் சுவையான செய்தி இருந்தாலும் இந்த வலைவாசலில் உள்ள ஏனைய உறுப்பினர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.

8. இந்த மரம் பார்க்கும் நிகழ்ச்சியை நீங்கள் ஒருவர் மட்டுமே தனியாகவும் செய்யலாம், உங்கள் நண்பர்களுடன் ஒரு குழுவாகவோ, சக மாணவர்களுடனோ, உங்களது குடும்ப உறுப்பினர்களுடனோ சேர்ந்தும் செய்யலாம். நீங்கள் பள்ளி ஆசிரியராக இருந்தால் உங்கள் மாணவர்களுக்கு இந்நிகழ்வினைப் பற்றி எடுத்துச் சொல்லி பங்கு பெற ஊக்கப்படுத்தலாம். ஒரு வேளை நீங்கள் ஒரு தன்னார்வ அமைப்பின் அங்கத்தினராக இருந்தால் உங்களது உறுப்பினர்களுடன் சேர்ந்து மரம் பார்க்கும் நடை பயணத்தினை நடத்த ஏற்பாடு செய்யலாம். ஒருவேளை நீங்கள் மரங்களை அடையாளம் காணுவதில் தேர்ச்சி மிக்கவராக இருந்தாலும், உங்களை பதிவு செய்து கொண்டு மற்றவர்களுக்கு உதவலாம்.

இந்தத் திட்டத்தின் நோக்கம்

நிழலையும், உயிர் வளியையும் நமக்களிக்கும் மரங்களின் கொடையினை நாம் அனைவரும் உணர வைப்பதும், இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள மரங்களை ஆவணப்படுத்துவதும், மரங்களைப் பற்றிய தரவுகளை அனைவரும் பயன்படுத்தும் வண்ணம் சேமித்து ஒரு பொதுத் தளத்தில் வைப்பதுமே இத்திட்டத்தின் நோக்கமாகும்.

மரம் பார்ப்போம், மரம் காப்போம் நிகழ்ச்சியில் பங்கு பெறுவதால் யாருக்கு என்ன பயன்?

ஒரு வேளை நீங்கள் பார்த்த மரத்தின் பெயர் உங்களுக்குத் தெரியவில்லையென்றாலும் நீங்கள் அம்மரத்தின் படத்தை உள்ளீடு செய்யலாம். வலைவாசலில் ஏற்கனவே பதிவு செய்துள்ள தாவரவியலாளர்கள், உறுப்பினர்கள் உங்களது மரத்தை அடையாளம் காண உதவுவார்கள். இதன் மூலம் நீங்களும் உங்களது மரங்களைப் பற்றி மேலும் பல சுவையான தகவல்களை அறிந்து பயனடைவீர்கள்.

இந்தியா முழுவதும் பலர் இதில் பங்கு பெற்றால் எந்தெந்த ஊர்களில் எவ்வகையான மரங்கள் உள்ளன, எத்தனை உள்ளன என்பதை அறிய முடியும். இது ஒரு முக்கியமான ஆவணமாக அமையும். இந்தியாவில் சுமார் 7500 வகையான மரங்கள் உள்ளன. இவையனைத்தின் பரவலையும், தற்போதைய நிலையையும் ஆவணப்படுத்துவது அவசியம்.

நீங்கள் தினமும் பார்க்கும் உங்களது மரங்களின் புகைப்படத்தையோ, அவற்றின் இருப்பிடத்தையோ, மரங்களின் பட்டியலையோ இந்த வலைவாசலில் உள்ளீடு செய்வதன் மூலம் உங்களது மரங்களின் பாதுகாப்பிற்கு உதவமுடியும்.

ஓரிடத்தில் உள்ள மரங்களின் எண்ணிக்கையை, பட்டியலை தயாரித்து அவற்றின் படங்களை, அமைவிடத்தை (location) பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்வதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் அந்த இடத்தில் மரங்கள் அதிகரித்துள்ளதா, குறைந்து போனதா என்பதை அறிய முடியும்.

நாளுக்கு நாள் ஊர்ப்புறங்களிலும், நகரங்களிலும் சாலை விரிவாக்கம் முதலிய காரணங்களால் மரங்கள் அருகி வரும் இந்நிலையில் இது போன்ற ஆவணப்படுத்தும் செயல்கள் மிகவும் அவசியம். இந்திய பல்லுயிரிய வலைவாசலில் உள்ள படங்கள், பட்டியல்கள் அனைத்தையும் பொதுமக்கள் அனைவரும் எளிதில் இலவசமாக தரவிரக்கம் செய்து கொள்ள முடியும். இது போன்ற ஆவணங்கள் அனைத்தையும் ஒரே இடத்தில் சேமித்து வைப்பதன் மூலம் இயற்கை ஆர்வலர்களுக்கும், ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும், ஆர்வமுள்ள பொதுமக்கள்  அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாக அமையும்.

ஒரு மரத்தின் பூ பூக்கும், காய் காய்க்கும் காலத்தை தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் கண்காணித்து ஆவணப்படுத்தி வருவதன் மூலம் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியிலும், உலக அளவிலும் ஏற்படும் கால நிலை மாற்றத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள முடியும். மேலும் விவரங்களுக்கு seasonwatch எனும் இந்த திட்டத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்க.

இதையெல்லாம் ஓரிரு ஆர்வலர்களோ, ஆராய்ச்சியாளர்களோ மட்டுமே செய்து முடிக்கக்கூடிய காரியம் அல்ல. மரங்களின் பால் பற்று கொண்ட பொதுமக்களின் உதவியும் தேவை. இது போன்ற மக்கள் அறிவியல் (citizen science) திட்டங்களில் பங்கு கொள்வது விஞ்ஞானிகளுக்கும், அறிவியலுக்கும் பொது மக்களும் பங்களிக்க ஒரு வாய்ப்பாக அமையும்.

மேலும் விவரங்கள் அறிய treesindia@indiabiodiversity.org க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பவும்.

NeighborhoodTreesCampaign_700

Written by P Jeganathan

April 20, 2014 at 2:28 am

வன்னி மரத்தைப் பார்க்கப் பயணம்

with 3 comments

தல மரங்கள் எனும் concept எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று. மரங்களை அதுவும் நம் மண்ணுக்குச் சொந்தமான மரங்களைப் போற்றிப் பாதுகாக்கும் காரணிகள் எதுவாக இருந்தாலும் அவற்றை ஆமோதித்து அரவணைத்துக் கொள்வது இயற்கைப் பாதுகாவலர்களின் கடமை என்பது எனது எண்ணம். சாலையோரத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் மரங்களை நமது நெடுஞ்சாலைத்துறையினர் வெட்டிச் சாய்க்காமலிருக்க, ஒரு வழி, அம்மரங்களின் அடித்தண்டில் மஞ்சளையும், குங்குமத்தையும் பூசி வைத்து அம்மரத்தை சாமியாக்கிவிடுவது. இதில் எந்த தவறும் இல்லை. சரி அது போகட்டும், தல மரங்களுக்கு வருவோம். தேவாரத்திருத்தலங்கள் எனும் நூலை வாங்கிப் புரட்டிய போது தேவாரத்தில் பாடப்பட்ட கோயில்கள் பட்டியலிடப்பட்டிருந்தன. அதில் கருந்திட்டைக்குடி எனும் பெயரைக் கண்டதும் என் கண்கள் அகல விரிந்தன. நான் பிறந்த இடமாயிற்றே அது. தஞ்சாவூரிலிருந்து திருவையாறு போகும் வழியில் இருக்கும் கரந்தை என்றழைக்கப்படும் (வழக்கில் கரந்தட்டான்குடி) கருந்திட்டைக்குடியில் உள்ள செல்லியம்மன் கோயில் தெருவைச் சேர்ந்தவன் நான். வீட்டிலிருந்து ராஜாராம் மடத்தெருவில் இருந்த ஈவ்லின் இங்லிஷ் ஸ்கூலுக்குப் (Evelyn English School) போக தினமும் வசிட்டேசுவரர் கோயில் (கருணாசுவாமி கோயில்) காம்பவுண்டைச் சுற்றியுள்ள சந்தின் வழியாக ஸ்கூலை அடைவது வழக்கம். ஆலயம் திறந்திருந்தால் அதன் ஒரு வாயிலில் நுழைந்து சன்னிதி தெரு வழியாகவும் போய் விடலாம். தேவாரத்திருத்தலங்களில் ஒன்றான இந்த கருநாசுவாமி ஆலயத்தின் தலமரம் வன்னி மரம் என்பதை அறிந்தேன். அக்கோயில் வழியாகப் போகும் போது சந்நிதியின் உள்ளேயிருந்த வில்வமரத்தைப் பார்த்ததுண்டு. ஆனால் வன்னி மரத்தைப் பார்த்த ஞாபகம் இல்லை.  ஆகவே வன்னி மரத்தைக் காணவேண்டும் என்ற எண்ணம் பிறந்தது. அண்மையில் அந்த ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டேன்.

மு. வரதராசனார் எழுதிய தமிழ் இலக்கிய வரலாறு எனும் நூலில், தேவாரத்தில் திருவையாற்றின் அழகை வர்ணித்துப் பாடியதை விளக்கியிருந்ததைப் படித்ததில் இருந்து திருவையாறு போய் வரவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறுவனாக இருந்த காலத்தில், திருவையாற்றுக் காவிரிக்கரைப் படித்துரையில் ஆடி அமாவாசை அன்று, என் அப்பா அவரது அப்பாவிற்கு திதி கொடுக்கச் சென்ற போது, நானும் கூடச் சென்றது நினைவின் மூலையில் (மங்கலாக) இன்னும் இருக்கிறது. சரி ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காயை அடித்துவிடலாம் என திருச்சியிலிருந்து ஒரு நாள் காலை புறப்பட்டு கல்லணை வழியாக திருவையாறு பயணமானோம்.  கல்லணைக்கு பலமுறை சென்றிருந்தாலும் அங்கிருந்து திருக்காட்டுப்பள்ளி வழியாக திருவையாறு சென்றதில்லை. அந்த ஆசையையும் நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என, திருவெறும்பூரிலிருந்து வேங்கூர் வந்தடைந்து காவிரிக் கரையோரமாக இருந்த சாலையில் பயணமானோம். அது ஆடி மாதம் (1st August 2013). காற்று ஆளைத் தள்ளுமளவிற்கு அடித்துக்கொண்டிருந்தது. இந்த ஆண்டு பருவ மழை பொய்க்காத காரணத்தால் முக்கொம்பிலிருந்து தண்ணீரை திறந்து விட்டிருந்தார்கள். ஆடிப்பெருக்கிற்கு இன்னும் இரண்டே நாட்கள் தான் இருந்தன. ஆற்றில் தண்ணீர் ஓடுவதைப் பார்க்க நிம்மதியாக இருந்தது.

கல்லணையில் பறவைகளைப் பார்க்க சிறிது நேரம் செலவிடலாம் என பாலத்தின் மேலிருந்து பார்த்த போது சிறிய நீர்க்காகக் (Little cormorant) கூட்டமொன்று மிக மும்முரமாக நீந்திக்கொண்டும், நீரில் மூழ்கி மீன் பிடித்துக்கொண்டும் இருப்பதைக் காணமுடிந்தது. நாமக்கோழிக் (Common coot) கூட்டமும் நீர் தேங்கியிருந்த மதகுப் பகுதிகளின் அருகில் நீந்திக்கொண்டிருந்தன. இவ்வளவு நாட்களாக தேங்கிக்கிடந்த நீரில் வளர்ந்திருந்த ஆகாயத்தாமரைகள் நீரின் வேகம் தாளாமல் சுழன்று சுழன்று ஆற்றோட்டத்தில் கலந்து பயணித்தன. எனினும் எனது கவனத்தை ஈர்த்தது Pied Kingfisher எனும் கருப்புவெள்ளை மீன்கொத்திகளே! பாலத்தின் கீழிருந்த மதகுச் சுவற்றின் மேலே அமர்ந்து அவற்றின் கீழே ஓடிக்கொண்டிக்கும் நீரினை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. மீனைக் கண்டவுடன் அமர்ந்த இடத்திலிருந்து உயர எழும்பி இறக்கைகளை படபடவென அடித்து ஒரே இடத்தில் பறந்து, திடீரென நீரில் அம்புபோல் பாய்ந்தன. முழ்கி வெளியே வரும் போது அலகில் மீனிருக்கும். அவை பறக்கும் அழகை நாள் பூராகவும் ரசித்துக்கொண்டே இருக்கலாம். ஓரளவிற்கு மனம் நிறையும் அளவிற்கு படமெடுத்து விட்டு அந்த இடத்திலிருந்து மனமில்லாமல் அகன்றேன்.

கருப்புவெள்ளை மீன்கொத்தி

கருப்புவெள்ளை மீன்கொத்தி

கோவிலடி, திருச்சென்னம்பூண்டி முதலிய ஊர்களைக் கடந்து சென்றது பாதை. இரு புறமும் வயதான மிகப் பெரிய மரங்கள் அடர்ந்த அகலப்படுத்தாத சாலை. மகாராஜபுரம் எனும் ஊரினைக் கடந்து சென்ற போது அவ்வூரிலுள்ள கால்நடை மருத்துவமனையின் வாசலில் ஒரு பெரிய, நெடுதுயர்ந்த வெள்ளை மருத மரத்தைக் (Terminalia arjuna) கண்டேன். ஊர்களின் வழியே போன போது, திண்ணை வைத்த ஓட்டு வீடு, வீட்டின் முன் பூவரச மரங்கள், அதன் கீழ் கயிற்றுக் கட்டில், மரச்சக்கரம் கொண்ட இரட்டை மாட்டு வண்டி என கிராமத்தின் அழகு குலையாமல் இருப்பதைக் காண முடிந்தது. பிளாஸ்டிக் குப்பைகளும் அவ்வளவாகத் கண்ணில் தட்டுப்படவில்லை. ஆயினும் எனது மகிழ்ச்சியெல்லாம் திருக்காட்டுப்பள்ளியின் அருகாமையை அடையும் வரையில் தான். சாலையோரமாக எங்களுடனேயே பயணித்துக் கொண்டிருந்த கொள்ளிடத்தில் வரிசையாக நின்று கொண்டிருந்த லாரிகளின் எண்ணிக்கை தான் என்னை முதலில் கலக்கமடையச் செய்தது.

சாரை சாரையாக மணல் லாரிகள்

சாரை சாரையாக மணல் லாரிகள்

அதைத் தாண்டி வந்தவுடன் கூத்தூர் பகுதியில், மும்முரமாகி இருந்தது சாலையை அகலப்படுத்தும் பணி. மிகப் பெரிய, வயதான பல தூங்குமூஞ்சி மரங்களும், புளிய மரங்களும் வெட்டி அப்புறப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. எங்களது வண்டிக்கு முன்னே சென்ற மணல் லாரியிலிருந்து நீர் சொட்டிக்கொண்டே வந்தது. மணல் லாரிகளின் சீரான போக்குவரத்திற்கு சாலையை அகலப்படுத்தித் தானே ஆக வேண்டும். மரங்கள் முக்கியமா? மணல் முக்கியமா? நமக்குத் தெரியாதா எதுவென்று?

road widening_700

ஆச்சனூரை தாண்டியபோது சாலையோரத்தில் இருந்த பள்ளிக்கூடத்தை ஒட்டி ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அதன் நிழலில் சில மாணவர்கள் அமர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தனர். கொடுத்து வைத்தவர்கள். தில்லைஸ்தானத்தைத் தாண்டி திருவையாறு போகும் வழியில் ஆற்று நீரோட்டத்தின் மேல் பல உழவாரக்குருவிகள் (Palm swift) கூட்டங்கூட்டமாக பறந்து கொண்டிருந்தன.

மதிய வேளையில் திருவையாறு வந்தடைந்தோம். ஆலயம் சாத்தியிருந்ததால் வெளிப் பிராகாரத்தைச் சுற்றி வந்தோம். மாடப்புறாக்களும், மைனாக்களும் மதில் சுவற்றில் உள்ள ஓட்டைகளில் கூடு கட்டியிருந்தன. மதில் சுவற்றின் மேலுள்ள நந்திக்கும், கோயில் கோபுரத்திலுள்ள சிற்பங்களுக்கும் பல வண்ணங்களில் பெயின்ட் அடித்திருந்தனர். பார்க்க சகிக்கவில்லை. பழமை வாய்ந்த, அழகிய சிற்பங்கள் கொண்ட கோயில் கோபுரங்களைச் சுத்தப்படுத்தி வைத்தால் மட்டும் போதாதா? பெயின்ட் அடித்து அதன் அழகை, தூய்மையை சீர்குலைக்க வேண்டுமா? aesthetic sense நமக்கெல்லாம் இவ்வளவு தானா? நொந்து கொண்டே அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று தியாகராஜர் நினைவிடத்திற்குச் சென்றோம். அதன் முன்னே ஒரு பெரிய அழகான அரசமரமும், வேப்பமரமும் இணைந்து உயர்ந்தோங்கி வளர்ந்திருந்தது. மதிய உணவை ஆண்டவர் அல்வா கடையில் சாப்பிட்டுவிட்டு அங்கேயே திருவையாறுக்கு பெயர்போன அசோகாவையும் வாங்கிக்கொண்டு கரந்தையை நோக்கி வன்னியைக் காண பயணமானோம்.

Andavar hotel in Thiruvaiyaru_700

கருநாசுவாமி கோயிலுக்குள் நுழைந்த போது மாலை 4 மணி. கோயிலைச் சுற்றி வந்தபோது பழைய நினைவுகளும் கூடவே வந்தன. உள் பிரகாரத்தில் இருந்தது அந்த பழைய வன்னி மரம். மரத்தைப் பார்த்து, தொட்டு, படமெடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினோம்.

வசிட்டேசுவரர் கோயில் வன்னி மரம்

வசிட்டேசுவரர் கோயில் வன்னி மரம்

வன்னி மரத்தைப் பற்றி கார்த்தி பெரியப்பாவிடம் கேட்ட போது, தஞ்சாவூரில் வடக்கு வாசலில் உள்ள காசி பிள்ளையார் கோயிலிலும் (தற்போது கண்ணாடி பிள்ளையார் கோயில் என்றும் அறியப்படுகிறது) பார்த்திருப்பதாகச் சொன்னார், அதோடு எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கம் எழுதிய வன்னி வீதி எனும் கட்டுரைக்கான உரலியையும் அனுப்பினார் (அக்கட்டுரையை இங்கே காண்க). மகாபாரதத்திற்கும் வன்னி மரத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை அறிய அக்கட்டுரையைப் படிக்கவும். காசி பிள்ளையார் கோயிலை புதுப்பிக்கும் பணி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. கோயிலின் பின் பகுதியில் மூலைக்கு ஒன்றாக இரண்டு வன்னி மரங்கள் (கிளைகள் வெட்டப்பட்டு) இருந்தன. ஏனோ தெரியவில்லை அக்கோயிலைச் சுற்றிலும் இருந்த மரங்கள் பலவற்றிலும் கிளைகள் வெட்டப்பட்டிருந்தன. கருநாசாமி கோயிலில் இருந்த மரத்தை விட உருவில் பெரிய மரங்கள் அவை.

இந்த வன்னி மரங்களைக் கண்டவுடன் தான் இம்மரங்களை ஆந்திராவில் கடப்பா மாவட்டத்தில் உள்ள புதர்க்காடுகளில் பார்த்தது ஞாபகம் வந்தது. அங்கே இவை உயரமாக வளர்வதில்லை. எனது இடுப்பு உயரம்தான் இருக்கும், வெகு அரிதாகவே இரண்டு ஆள் உயரத்திற்கு வளர்ந்திருக்கும். இங்குள்ள மண்ணும், தட்பவெப்ப சூழலும், ஆடு மேய்ப்பவர்கள் அடிக்கடி வெட்டி விடுவதும் காரணமாக இருக்கலாம். இம்மரத்தை இம்மாநில மக்கள் வணங்குகிறார்கள். தெலுங்கில் ஜம்மிச் செட்டு என்றழைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக தசரா சமயங்களில் இம்மர இலைகளைப் பறித்து வந்து அதை பெரியவர்கள் கையில் கொடுத்து, அவர்களை தமது தலையில் (அட்சதையைப்போல) தூவி ஆசீர்வதிக்கச் சொல்வார்கள்.

வன்னி மரக்கிளை

வன்னி மரக்கிளை

நீங்கள் ஆந்திர மாநிலத்தில் வசித்திருந்தால், அல்லது தெலுங்குப் படம் பார்ப்பவராக இருந்தால் வன்னி மரத்தை  (அதாவது ஜம்மிச் செட்டு)அறிந்திருப்பீர்கள். ஓய்! (Oye!) என்று ஒரு தெலுங்கு படம். சித்தார்த்தும்ஷாம்லியும் (அஞ்சலி படத்தில் குழந்தையாக நடித்த அதே ஷாம்லிதான்) நடித்தது. அப்படத்தில் ஒரு காட்சியில் சித்தார்த் ஷாம்லியின் வீட்டுக்குச் சென்று அவரிடம் ஜம்மி செட்டு வேண்டும் என்று கேட்பார். அக்காட்சியை (படம் ஆரம்பித்து 20 நிமிடங்களுக்குப் பிறகு) இங்கே காணலாம்.

வன்னி மரத்தின் அறிவியல் பெயர் Prosopis cineraria. இம்மரம் அவரை குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது (Family: Fabaceae). மேற்கு, கிழக்கு ஆசியாவின் வறண்ட நிலப் பகுதிகளில் வளரும். இது ராஜஸ்தானின் மாநில மரமாகும். அங்கே இதை கேஜ்ரி (Khejri) என்றழைக்கின்றனர். இம்மரக்கிளைகளில் முட்கள் காணப்படும். இம்மரம் கோதாவரி ஆற்றின் கிழக்குப் பகுதியிலுள்ள வறண்ட பாறைகள் கொண்ட நிலப்பகுதிகளில் வளர்கின்றன. இவை அடர்ந்த காடுகளில் வெகு அரிதாகவே தென்படுகின்றன.

கோவையில் உள்ள காட்டுயிர் ஆராய்ச்சி நிறுவனமான SACON ஐ சேர்ந்த காட்டுயிர் அறிஞர்களான குணசேகரனும், முனைவர் பாலசுப்ரமணியனும், தமிழகத்தில் உள்ள 1165 கோயில்களுக்குச் சென்று அங்குள்ள தலமரங்களின் வகைகளையும் அவற்றின் மருத்துவ குணங்களையும் பட்டியலிட்டனர். சுமார் ஐந்து ஆண்டுகள் (2002-2006) நடத்தப்பட்ட இந்த ஆராய்ச்சியில் அவர்கள் சென்று பார்த்த 1165 கோயில்களில் 846  சிவத்தலங்கள், 246 வைணவத் தலங்கள், 23 அம்மன் கோயில்கள், 48 முருகன் கோயில்கள், 2 இவற்றில் சேராத தெய்வங்களைக் கொண்ட கோயில்கள். இவர்கள் பார்த்த இந்த கோயில்களில் தலமரங்கள் இருந்தது 820 கோயில்களில். இவர்களது ஆராய்ச்சியின் மூலம் 112 வகையான தாவரங்கள் (41 குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை) தலமரங்களாக இருப்பதை அறிந்தனர். இவற்றில் மரவகைகள் 83, புதர்செடிகள் 17, கொடியினங்கள் 7, புற்கள் 3 வகை, சிறு செடிகள் 2 வகை (தொட்டாச்சிணுங்கியும், துளசியும் – எந்த ஊர் கோயில்கள் எனத் தெரியவில்லை). இந்த கணக்கெடுப்பின் வாயிலாக வில்வ மரம்தான் அதிக கோயில்களில் தலமரமாக இருப்பதும் (324 கோயில்களில்) அதனைத் தொடர்வது வன்னி மரம் (63 கோயில்களில்) தெரியவந்துள்ளது. இந்த ஆராய்ச்சி கட்டுரையை இந்த உரலியிலிருந்து பெறலாம். இந்த கட்டுரையில் வேதாரண்யத்தில் உள்ள ஒரு சிவன் கோயிலில் இருக்கும் அடித்தண்டு சுமார் 800 செமீ சுற்றளவு உள்ள ஒரு மிகப் பழைய வன்னிமரத்தின் புகைப்படம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆக வன்னி மரத்தைப் பார்க்கச் செல்லும் பயணம் இன்னும் முடிந்தபாடில்லை.

குறிப்பெடுக்க உதவிய நூல்கள், கட்டுரைகள்.

Gamble, J. S. (1995). Flora of the Presidency of Madras. Vol.1. Bishen Singh Mahendra Pal Singh. Dehra Dun, India.

Gunasekaran, M & Balasubramanian, P. (2012) Ethnomedicinal uses of Sthalavrikshas (temple trees) in Tamil Nadu, southern India. Ethnobotany Research & Applications 10:253-268. Downloaded from  http://www.ethnobotanyjournal.org/vol10/i1547-3465-10-253.pdf

ஜெயசெந்தில்நாதன் (2009). தேவார வைப்புத் தலங்கள்-தல விளக்க வழிகாட்டி. வர்த்தமானன் பதிப்பகம். சென்னை.

சொல்வனம் இணைய இதழில் (இதழ் 95) 17-11-2013 அன்று வெளியான எனது கட்டுரையின் மறுபதிப்பு. அதற்கான உரலி இதோ http://solvanam.com/?p=29950

Written by P Jeganathan

November 21, 2013 at 9:48 pm

Posted in Birds, Plants

Tagged with ,

மணம் கமழும் மனோரஞ்சிதத்தைக் கண்டேன்…

with 13 comments

அண்மையில் மரங்கள்: நினைவிலும் புனைவிலும் எனும் நூலினை படித்தேன். தாம் கண்டு வியந்த, தம் வாழ்வில் ஒன்றிப்போன மரங்களைப் பற்றி பல எழுத்தாளார்கள் எழுதிய கட்டுரைத் தொகுப்பே இந்நூல். தொகுத்தவர் மதுமிதா. இந்நூலில் அவர் “மனோரஞ்சிதம்” எனும் கட்டுரையையும் எழுதியுள்ளார். இந்த நூலைப் படிக்கும் போது, மனிதனின் வாழ்வில் மரங்கள் பல வகையில், பல நிலைகளில் நிறைந்திருக்கிறது என்பது புலனாகும்.

இந்நூலில் இருந்த பல கட்டுரைகள் பிடித்திருந்தாலும், என்னைக் ஈர்த்தது “மனோரஞ்சிதம்”. இதைப்படித்தவுடன் இத்தாவரத்தை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் எழுந்தது. மதுமிதாவின் விளக்கத்தை படித்த போது இது மரமல்ல, ஒரு வகை புதர் அல்லது கொடி என்பது புரிந்தது. இத்தாவரத்தை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் மேலோங்க அப்பாவிடமும், பெரியப்பாவிடமும் மனோரஞ்சிதம் பற்றி கேட்டேன்.

உடனே அப்பா, மோகன் மாமாவிடம் அதை சொல்லியிருகிறார். தஞ்சாவூரில் இருக்கும் மோகன் மாமாவுக்கு பல வித தாவரங்களை வளர்ப்பதில் அதீத ஆர்வம். நான் சிறு வயதில் தஞ்சையில் இருந்த போது ஹவுசிங் யூனிட்டில் இருந்த விசாலமான தோட்டத்திற்கு மத்தியில் அமைந்திருந்திருக்கும் அவரது வீட்டிற்குப் போவதுண்டு. அழகான சிறிய ஓட்டு வீடு. சுற்றிலும் பல பூஞ்செடிகள், கொடிகள், மரங்கள், நிறைந்த அழகான தோட்டம். அவர் தோட்டக்கலையில் வல்லவர். அவரிடன் இச்செடி பற்றி கேட்டவுடனேயே அப்பாவை அவரது உறவினர் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று அங்கு அவர் கொடுத்து நட்டு வைத்த மனோரஞ்சிதத்தை காட்டியிருக்கிறார். அப்பாவும் அவரது கேமிராவில் அத்தாவரத்தினை படமெடுத்து மின்னஞ்சலில் அனுப்பினார்.

மனோரஞ்சிதம் செடியும் இளம் மலர்: Photos M Panchapakesan

மனோரஞ்சிதம் செடியும், இளம் மலரும், காய்த்திரளும் : Photos: M. Panchapakesan

மரங்கள் நூலை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் சென்னையில் வசிக்கும் எனது கார்த்தி பெரியப்பா. அண்மையில் அவரது வீட்டிற்குச் சென்றிருந்த போது எதிர்வீட்டில் மனோரஞ்சிதம் இருப்பதாகச் சொல்லி என்னை அங்கு கூட்டிச் சென்றார். மனோரஞ்சித்தை பார்க்க/நுகர வேண்டுமென எதிர்பார்த்துக் காத்துக்கிடந்தது அன்று நிறைவேறியது.

மனோரஞ்சிதம் சீதா மர இனத்தைச் சார்ந்தது (Annonaceae). சிறியதாய் இருக்கும் போது புதர்செடி போலவும் வளர வளர மேலேறும் கொடியாகப் போகும். இதன் தண்டில் முட்கள் போன்ற அமைப்பு இருக்கும். இலைகள் ஒன்று மாற்றி ஒன்றாக அமைந்திருக்கும் (Alternate leaves). மலரின் புற இதழ்கள் மூன்று (புல்லி வட்டம்- sepals). இவை ஒன்றன் மேல் ஒன்று அடுக்காக இல்லாமல் தனித்தனியாக அவற்றின் விளிம்பைத் தொட்டுக் கொண்டு – தொடு இதழ் ஒழுங்கில் – (Valvate) அமைந்திருக்கும். அகவிதழ்கள் (அல்லி வட்டம் – Petals) ஆறு. உள் புறம் மூன்றும் வெளிப்பக்கம் மூன்றும் வட்டமைவில் (whorled)இருக்கும். கொக்கி போன்று வளைந்த காம்பில் பூ அமைந்திருக்கும்.

மனோரஞ்சிதம் மலர்

மனோரஞ்சிதம் மலர் Photo: P. Jeganathan

இந்தப்பூவை பார்க்கும் போது எனக்கு இட்லித் தட்டுகளின் அமைவுதான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. இட்லித் தட்டை, மாவு ஊற்றியபின் ஒன்றன் மேல் ஒன்று வைக்கும் போது தட்டில் உள்ள குழியின் அடிப்புறம் அதன் கீழேயுள்ள குழியின் மேலே பட்டுவிடாத வண்ணம் வைப்போம் அல்லவா? அதுபோலத்தான் மனோரஞ்சிதத்தின் அகவிதழ் அமைவும். மனோரஞ்சித மலர் இளநிலையில் பச்சையாக இருக்கும். முதிர்ந்தவுடன் மஞ்சள் நிறமாகும். இதழ்கள் சதைப்பற்றுள்ளதாக இருக்கும். இதன் காய் கொத்தாக பச்சை நிறத்திலும் பழம் மஞ்சள் நிறத்திலும் இருக்கும். உள்ளே ஒரே ஒரு (ஆமணக்கு விதை போன்ற) கொட்டை இருக்கும்.

மனோரஞ்சிதம் - காய்த்திரள்

மனோரஞ்சிதம் – காய்த்திரள் Photo: P. Jeganathan

மனோரஞ்சிதம் - கனியும் விதையும்

மனோரஞ்சிதம் – கனியும் விதையும் Photo: P. Jeganathan

மனோரஞ்சித மலர் நறுமணம் மிகுந்தது. ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் விட்டு இம்மலரை அதில் மிதக்க விட்டால் அந்த அறைமுழுவதும் மனோரஞ்சிதத்தின் மணம் கமழுமாம். எந்தப் பழத்தை நினைத்துக்கொண்டு இம்மலரை முகர்கிறோமோ அப்பழத்தின் வாசனையை இம்மலர் தருவதாக நம்பப்படுகிறது. எனினும் எனக்கு அதில் உடன்பாடில்லை. நான் முதன் முதலில் முகர்ந்தபோது எதையும் நினைக்கவில்லை, மனோரஞ்சிதத்தைத் தவிர. ஆகவே எனக்கு நினைவில் உள்ளது மனோரஞ்சிதத்தின் மணம் தான். சிறுவயதில் சில வாசனையுள்ள பென்சில் அழிப்பான்களை – சென்ட் (ல)ரப்பர் – (eraser) வைத்துக்கொண்டு இப்படி நாங்கள் விளையாடுவதுண்டு. அதுபோலத்தான் இதுவும். மனோரஞ்சித பூவிதழைக் கொண்டு சீனர்கள் தேனீர் தயாரிப்பதாகவும் தெரிகிறது. மனோரஞ்சிதப் பழமும் நறுமணம் வீசும். இதனால் மணிப்பூரியில் மனோரஞ்சிதத்தின் பெயர் சீனி சம்ப்ரா (Chini Champra), அதாவது இனிக்கும் எலுமிச்சை என்று பொருள். இதன் அறிவியல் பெயர் Artabotrys hexapetalus  அதாவது Artabotrys = கொக்கி போன்ற அமைப்புள்ள, hexapetalus = ஆறு பூவிதழ்கள் கொண்ட (Gledhill 2008).

கொக்கி போன்று வளைந்த காம்பில் அமைந்த மலர்

கொக்கி போன்று வளைந்த காம்பில் அமைந்த மலர் Photo: P. Jeganathan

மனோரஞ்சிதத்தைப் பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ள சில தாவரவியல் கையேடுகளை படித்தபோது இது பெரும்பாலும் இதன் மலருக்காகவே வீடுகளில் வளர்க்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது (Matthew 1999, Pallithanam 2001). Flowers of India எனும் இணையத்தளம் இத்தாவரம் இந்தியாவிலும் ஆசியாவின் வெப்பமண்டலக்காடுகளிலும் தென்படுகிறது என்கிற தகவலை அளிக்கிறது. எனினும் எந்த நூலிலுமே இத்தாவரம் எவ்வகையான வனப்பகுதியில் தென்படுகிறது என்பதைப் பற்றிய விவரம் இல்லாதது ஆச்சர்யமளிக்கிறது.

கேம்பில் (J.S.Gamble) தனது நூலில் இத்தாவரம் இந்தியாவின் கிழக்குக் கடற்கரையோரம் வீட்டுத் தோட்டங்களில் இதன் மலருக்காக வளர்க்கப்படுவதாகவும், தாவரவியலாளர் George King ன் கூற்றுப்படி இத்தாவரம் தென்னிந்திய வனப்பகுதிகளில் இயற்கையாகவே தென்படுவதாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார் (Gamble 1995). மனோரஞ்சித வகையைச் சேர்ந்த மற்றுமொறு தாவரமும் மேற்குத்தொடர்ச்சிமலைகளிலும், இலங்கையிலும் தென்படுகிறது (Gamble 1995) இதன் ஆங்கிலப் பெயர் Ceylon Green Champa (Artabotrys zeylanicus).

மரங்கள் நூலின் தொகுப்பாசிரியர் மதுமிதா மனோரஞ்சிதம் முழுவதுமாக அற்றுபோய் விட்டதோ என வருத்தம் தெரிவித்திருந்தார். இனி அவருக்கு அந்தக் கவலை வேண்டாம். மனோரஞ்சிதம் நிச்சயமாக பலரது வீடுகளில் மணம் வீசிக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் என் மனம் இப்போது வேறொன்றை அறிந்து கொள்ளத் துடிக்கிறது. மனோரஞ்சிதம் இந்தியாவில் இயற்கையாக வனப்பகுதிகளில் வளர்ந்திருப்பதை யாராவது பார்த்திருக்கிறார்களா? எனில் எங்கே? அறிந்தவர் யாரேனும் இருந்தால் கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்.

குறிப்பெடுக்க உதவிய ஆதாரங்கள்:

Gamble, J. S. (1995). Flora of the Presidency of Madras. Vol.1. Bishen Singh Mahendra Pal Singh. Dehra Dun, India.

Gledhill, D. (2008). The names of plants. Cambridge University Press. New York.

Matthew, K.M. (1999). The flora of the Palni hills, South India (Part one). The Rapinat Herbarium, St. Joseph’s College, Tiruchirapalli. India.

Pallithanam, J.M. (2001). A Pocket lora of the Sirumalai hills, South India. The Rapinat Herbarium, St. Joseph’s College, Tiruchirapalli. India.

<http://www.flowersofindia.net/catalog/slides/Hari%20Champa.html&gt;

சொல்வனம் இணைய இதழில் (இதழ் 88) 29-6-2013 அன்று வெளியான எனது கட்டுரையின் மறுபதிப்பு. அதற்கான உரலி இதோ http://solvanam.com/?p=26881

Written by P Jeganathan

July 6, 2013 at 12:27 am

Posted in Books, Plants

Tagged with

பொன் எனக் கொன்றை மலர*

with 2 comments

கோடைகாலத்தில் நம் கண்களுக்கு குளிர்ச்சியூட்டுபவை  பூத்துக்குலுங்கும் கொன்றை மரங்கள்.  இதனை சரக்கொன்றை என்றும் அழைப்பார்கள். சரக்கொன்றை சங்க இலக்கியங்களிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இக்கட்டுரையின் தலைப்பு நற்றிணை பாடல் வரிகளில் இருந்து எடுத்தாளப்பட்டது*. சங்க இலக்கியங்களில் கொன்றையை குறிப்பிடப்பட்ட பாடல்களை இந்த வலைப்பூவில் காணலாம். சரக்கொன்றையானது இதழி, கடுக்கை, கொன்னை, தாமம் என்ற பெயர்களாலும் வழங்கப்படுகிறது. இம்மரம் அச்சிருப்பாக்கம், கோவிலூர் (திருக்கோவிலூர்), திரு அஞ்சைக்களம் (திருவஞ்சிக்குளம்), தினைநகர், திருமாணிக்குழி, திருத்துறையூர் (திருத்தளூர்), பந்தநல்லூர், புத்தூர், வெண்காடு (திரு வெண்காடு), திருக்கண்ணார் கோவில் (குரு மாணக்குடி), திருக்கோலக்கா, திருஆக்கூர் (ஆக்கூர்), திருமணஞ்சேரி, ஆவூர், திருஆப்பனூர் (செல்லூர்), திருப்புத்தூர் (திருப்பத்தூர்), திரு அதிகை வீரட்டானம் (திரு அதிகை), திருச்சாத்தமங்கை (சீயாத்தமங்கை), திருவலிதாயம் (பாடி), திருச்சோபுரம், திருத்துறையூர் (திருத்தர்) ஆகிய ஊர்களில் காணப்படும் சிவன் கோவில்களில் தலமரமாக விளங்குகின்றது. (கிருஷ்ணமூர்த்தி 2007).

இலையுதிகாடுகளில் தென்படும் மரமிது. ஊர்ப்புறங்களிலும் சாலையோரங்களிலும் அழகிற்காக நட்டு வைத்து வளர்பதும் உண்டு. கோடையில் (ஏப்ரல்-மே மாதங்களில்) பூ பூக்கத்தொடங்கும். அதற்கு சற்று முன்னதாக இலைகளை உதிர்க்கவும் ஆரம்பிக்கும். சில நேரங்களில் இலையில்லாமல் மரம் முழுவதும் மஞ்சள் பூக்களை மட்டுமே கொண்டிருக்கும். அழகு என்றால் அதுதான் அழகு. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் திருவாரூருக்கு பஸ்ஸில் பயணம் செய்து கொண்டிந்தேன். போகிற வழியில் அப்படி ஒரு மரத்தைப் பார்த்தேன். ஊர் சென்றதும் முதல் வேளையாக பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு வந்த வழியே திரும்பச் சென்று அந்த மரத்தின் அருகில் நின்று போட்டோ எடுத்துக்கொண்டேன். கூட வந்த சொந்தக்கார பையன்கள் இந்த மரத்தை பார்க்கவா எங்களை இவ்வளவு தூரம் கூட்டி வந்தான் என்று ஏளனம் செய்தார்கள். எனினும் கொன்றை மரத்துடன் எனக்கு ஏற்பட்ட இந்த நிகழ்வு மறக்க முடியாதது. திருச்சி BHEL Townshipல் இருந்த போது வீட்டிலிருந்து எனது பள்ளிக்குச் (Boiler Plant Higher Secondary School) செல்லும் வழியில் Boiler Plant Girls Higher Secondary School அருகில் சாலையோரத்தில் கொன்றை மரங்கள் பூத்து அந்த இடத்தின் அழகிற்கு அழகு சேர்க்கும்.

சரக்கொன்றை Golden Showers Cassia fistula

சரக்கொன்றை Golden Showers Cassia fistula (Photo: P. Jeganathan)

கேரளப் பண்டிகையான “விஷு” அன்று கொன்றை மலர்களை வைத்து பூசை செய்வார்கள் கேரள நாட்டினர். கேரள மாநிலத்தின் மலரும் அதுதான் (நமக்கு செங்காந்தள் Gloriosa superba). சில சங்கத்தமிழ் பாடல்களில் குறிப்பிடப்பட்டதைத் தவிர கொன்றை மலர்களை போற்றியோ, வர்ணித்தோ தமிழ் பாடல்கள், கவிதைகள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. “அலைபாயுதே” படத்தில் வரும் “பச்சை நிறமே.. பச்சை நிறமே…” பாடலின் “……கொன்றைப் பூவில் குளித்த மஞ்சள்…” எனும் வரி மட்டும் எனக்கு உடனடியாக ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

கொன்றை மரத்தை ஆங்கிலத்தில் Indian laburnum அல்லது Golden Showers என்பர். ஹிந்தியில் அமல்தாஸ் (Amaltas) என்று அறியப்படுகிறது. இம்மரத்தின் அறிவியல் பெயர் Cassia fistula. இலத்தீன் மொழியில் fistula எனில் நீண்ட குழலைக் குறிக்கும். இதன் நீண்ட குழல் போன்ற கனியை வைத்தே இப்பெயர். இந்தக் கனி முதலில் பச்சை நிறத்திலும், முதிர்ந்தவுடன் கருப்பு நிறத்திலும் இருக்கும். அதை ஆட்டும் போது உள்ளிருக்கும் விதைகள் அசைந்து கல கல வென ஓசையெழும். இக்கனியின் வெளியுறை மிகவும் கடினமாகவும், உள்ளே சிறு சிறு அறைகளாக பிரிக்கப்பட்டு அதனுள் ஒரு விதையும் இருக்கும். இந்த நீண்ட கனியை உடைத்தால் ஒவ்வொரு அறையிலும் கருப்பு நிறத்தில் பிசின் போன்று ஒட்டக்கூடிய பழச்சதை (Pulp) இருக்கும்.

கொன்றை மலர்களின் அயல் மகரந்தச் சேர்க்கைக்கு உதவுவது தேனீக்கள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள், இன்னும் பல வகையான பூச்சிகள். அதில் முக்கியமானது Carpenter Bees Xylocopa sp. எனும் பெருந்தேனீ வகைகள் என அறியப்படுகிறது (Murali 1993). இம்மர இலைகளை ஒரு வகையான பழந்தின்னி வவ்வாள்கள் ருசிப்பதும் கண்டறியப்பட்டுள்ளது (Elangovan et al 2001). சரி கடினமான வெளியுறையைக் கொண்ட கொன்றைக் கனிகளில் இருந்து விதைகள் எப்படி வெளியேறுகின்றன? அவை எப்படி விதைகளைப் பரப்புகின்றன?

எனக்குத் தெரிந்து குரங்குகள் கொன்றைக் கனியைச் சுவைக்கும். அவை கனியை உடைத்து விதைகளை வெளியே கொண்டு வர உதவுகின்றன. வேறு யார் யார் இப்பணியை செய்கிறார்கள் என்பதை அறிய நூல்களை தேடிய போது சுவாரசியமான சில தகவல்கள் தெரிந்தது. குரங்கைத் தவிர கரடியும், முள்ளம் பன்றியும், காட்டுப்பன்றியும் கொன்றைக் கனியை சாப்பிடுகின்றன. எனினும் மிகவும் ஆச்சர்யப்பட வைக்கும் செய்தியை Trees of Delhi எனும் நூலில் இருந்து அறிந்து கொண்டேன்.

தானாகவே வெடித்து விதைகளை பரப்பும் தன்மையில்லாத கொன்றை கனி அதன் விதை பரவலுக்கு மேற்சொன்ன சில விலங்குகளின் உதவியை நம்பியிருக்கின்றது. எனினும் அவற்றின் விதையை யார் பரப்புகிறார்கள் எனும் கேள்வி 1911ல் ராபர்ட் ஸ்காட் ட்ரூப் (Robert Scott Troup) எனும் வனவியல் ஆராய்ச்சியாளருக்கு ஏற்பட்டது. அப்போது அவர் இருந்தது தெஹராதூனில். கொன்றை கனிய ஆரம்பிப்பது டிசம்பர்-ஜனவரி மாதங்களில். ஏப்ரல்-மே மாதத்திலிருந்து அவை கீழே விழ ஆரம்பிக்கின்றன, செப்டம்பர் மாதம் வரை. கீழே விழுந்தாலும் உள்ளிருக்கும் விதைகள் முளைப்பதில்லை. எப்படித்தான் இவை முளைக்கின்றன என்பதை அறிய ட்ரூப் இரண்டு பாத்திகளை கட்டி அவற்றில் கொன்றைக் கனிகளை பரப்பி வைத்தார். ஆனால் ஒரு பாத்தியை திறந்தும் மற்றொன்றை ஒரு கம்பி வலையால் மேலே மூடியும் வைத்து விட்டார். ஒரு வாரத்துக்குள்ளாகவே, திறந்து வைக்கப்பட்ட பாத்தியில் உள்ள கொன்றைக் கனிகளை நரிகள் (Golden Jackal) கண்டுபிடித்துவிட்டன. அவை அக்கனிகளைக் கடித்து உள்ளிருக்கும் பழச்சதையை சாப்பிடும் போது விதைகள் வெளியே தெரித்து விழுந்தன. இந்தப் பாத்திகளை ட்ரூப் 2-3 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து கண்கானித்து வந்தார். திறந்து வைக்கப்பட்ட பாத்தியிலிருந்து பல விதைகள் முளைத்து வந்தன. ஆனால் மூடப்பட்டிருந்த பாத்தியில் வைக்கப்பட்டிருந்த கனிகளை பல பூச்சிகளும், கரையான்களும் தாக்கின. விதைகள் கனியிலிருந்து வெளியே வரவேயில்லை.

ட்ரூப் இந்த சோதனையை தமது (3 தொகுதிகள் கொண்ட) “Silviculture of Indian Trees” எனும் நூலில் (2ம் தொகுதியில்) விளக்குகிறார். இந்த எளிமையான எனினும் அருமையான சோதனையிலிருந்து கொன்றை தனது விதைபரவலுக்கு எந்த அளவிற்கு நரி, கரடி முதலிய விலங்குகளை சார்ந்திருக்கிறது என்பது புலனாகிறது.

குறிப்பெடுக்க உதவிய ஆதாரங்கள்:

  • *நற்றிணை 242
  • கிருஷ்ணமூர்த்தி, கு. வி. (2007) தமிழரும் தாவரமும். பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழம். திருச்சிராப்பள்ளி. (K.V. Krishnamurthy.2007. The Tamils and Plants (in Tamil), Bharathidasan University, Tiruchirappalli.)
  • Elangovan, V. ; Marimuthu, G. ; Kunz, Thomas H. (2001) Temporal patterns of resource use by the short-nosed fruit bat, Cynopterus sphinx (Megachiroptera: Pteropodidae) Journal of Mammalogy, 82 (1). pp. 161-165. ISSN 0022-2372
  • Krishen, P (2006). Trees of Delhi-A field guide. Dorling Kindersley (India) Pvt. Ltd.
  • Murali, KS (1993) Differential reproductive success in Cassia fistula in different habitants-A case of pollinator limitations? In: Current Science (Bangalore), 65 (3). pp. 270-272.
  • Troup, R.S. (1911). Silviculture of Indian Trees. Published under the authority of His Majesty’s Secretary of State for India in Council. Oxford Clarendon Press.

சொல்வனம் இணைய இதழில் (இதழ் 88) 29-6-2013 அன்று வெளியான எனது கட்டுரையின் மறுபதிப்பு. அதற்கான உரலி இதோ http://solvanam.com/?p=26881

Written by P Jeganathan

July 1, 2013 at 3:55 pm

மனம் கவரும் மருதம்

with 4 comments

இளவேனில் காலத்தில் (முன்கோடை அதாவது ஏப்ரல் – ஜூன் மாதங்களில்) பூக்கும் மரங்களில் ஒன்று மருதமரம். பொள்ளாச்சி போகும் வழியில் அட்டகட்டிக்கு முன் சாலையோரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த மருத மரங்களில் இளஞ்சிவப்பு (Pink or Mauve) நிற பூக்கள் பூத்துக்குலுங்கின. பச்சையான இலைகளுக்கு மத்தியில் செம்பூக்கள் பூத்திருந்தது மனதை கொள்ளை கொள்ளும் வகையில் இருந்தது. சாலையெங்கும் பூவிதழ்கள் விழுந்து கிடந்தன. அதைத் தாண்டிப் போகவே மனமில்லை.

செம்மருதின் செம்பூவிதழ்கள்

செம்மருதின் செம்பூவிதழ்கள் (Photo: P. Jeganathan)

இம்மரம் ஆங்கிலத்தில் Queen’s Pride of India, Queen’s Flower Tree எனவும், ஹிந்தியில் Jarul என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இதன் அறிவியல் பெயர் Lagerstroemia reginae (L. flos-reginae, L.speciosa). Magnus von Lagerström  எனும் சுவீடன் நாட்டு வியாபாரி தனது கிழக்கிந்தியப் பயணத்தின் போது தாவரங்களைச் சேகரித்து வகைப்பாட்டியலின் தந்தை எனப் போற்றப்படும் கார்ல் லின்னேயஸுக்கு (Carl Linnaeus) கொண்டு சேர்த்தார். ஆகையால் இவ்வகையான மரங்களின் பேரினத்தை (Genera) Lagerstroemia என லின்னேயஸ் பெயரிட்டார். இம்மரத்தின் சிறப்பினப் பெயர் reginae அதாவது மாட்சிமை மிக்க (Imperial) என்று பெயர் (Sahni 2000). மருத மரம் என அறியப்பட்டாலும், இது பூமருது என தற்போது அறியப்படுகிறது (Brandis 1990, கிருஷ்ணமூர்த்தி 2007). மகாராஷ்டிராவின் மாநில மலர் மருதம் ஆகும்.

Lagerstroemia_reginae_Wikimedia Commons

Pride of India or Queens Flower Tree Lagerstroemia reginae. Image Courtesy: Wikimedia Commons

செம்மருதப் பூக்கள்

செம்மருதப் பூக்கள் (Photo: P. Jeganathan)

மருத மரம் சங்ககாலத் தாவரங்களில் ஒன்று. பெயரை வைத்தே இதை அறிய முடியும். நான்கு திணைகளில் ஒன்றான மருதம் வயலும் வயலைச் சார்ந்த இடத்தைக் குறிக்கும். இப்பகுதியுடன் தொடர்புடைய மரமான மருத மரத்தின் பூவினை வைத்தே இந்தத் திணைக்கும் பெயரிட்டனர் நம் முன்னோர்கள். எனினும் இப்போது இம்மரத்தினை சமவெளிகளில் பார்ப்பது அரிது. காட்டினுள் குறிப்பாக ஆற்றோரக்காடுகளில் பார்க்க முடியும். நான் சாலையோரத்தில் பார்த்த இம்மரங்கள் அனைத்தும் இப்பகுதியில் அழகிற்காக கொண்டு வந்து வைக்கப்பட்டவை. சமவெளிகளில் ஆற்றோரக்காடுகளில் காணப்படும் மற்றுமொரு மரம் நீர் மருது இதன் வேறு பெயர்கள் – குலமருது, வெள்ளை மருது (நீர்மத்தி என ஹோக்கனெக்கல் பகுதியில் வாழ்வோர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்). இதன் அறிவியல் பெயர் Terminalia arjuna. சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் குறிப்பிடப்படும் மருத மரம் இதுவல்ல (Terminalia arjuna) என்றும் செம்மருதம் என குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதால் Lagerstroemia reginae தான் என கு. வி. கிருஷ்ணமூர்த்தி (2007) கூறுகிறார். இடை மருதூர் (திருவிடைமருதூர்), பருப்படம், திருஇடையாறு (திருஎடையார்) ஆகிய ஊர்களில் உள்ள சிவத்தலங்களில் இம்மரம் தல மரமாக விளங்குகிறது.

இணையத்தில் மருத மரத்தைப் பற்றி தேடிய போது விக்கிபீடியாவில் கிடைத்த தகவல்: திருச்சி அருகே உள்ள சப்தரிஷீஸ்வரர் ஆலயத்தில் தலமரமாக விளங்குவது மருத மரம் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அது நீர்மருதா அல்லது பூமருதா எனத் தெரியவில்லை. அடுத்த முறை திருச்சிக்கு போகும் போது அங்கு போய் அதைப் பார்த்து வரவேண்டும்.

குறிப்பெடுக்க உதவிய ஆதாரங்கள்:

  • Brandis, D. (1990). Indian Trees. Bishen Singh Mahendra Pal Singh, Dehra dun, India.
  • கிருஷ்ணமூர்த்தி, கு. வி. (2007) தமிழரும் தாவரமும். பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழம். திருச்சிராப்பள்ளி. (K.V. Krishnamurthy.2007. The Tamils and Plants (in Tamil), Bharathidasan University, Tiruchirappalli.)
  • Sahni, K.C. (2000). The Book of Indian Trees. Bombay Natural History Society and Oxford University Press, India.

சொல்வனம் இணைய இதழில் (இதழ் 88) 29-6-2013 அன்று வெளியான எனது கட்டுரையின் மறுபதிப்பு. அதற்கான உரலி இதோ http://solvanam.com/?p=26881

Written by P Jeganathan

June 30, 2013 at 2:35 pm

Posted in Plants

Tagged with , ,

மரமும் மரியேனும்

leave a comment »

IMG_4429_700

உயர்ந்தோங்கி வளர்ந்திருக்கும் ஒரு மரத்தைப் பார்க்கும் போது உங்களுக்கு என்ன தோன்றும்? எனக்கு நினைவுக்கு வருகிற வார்த்தை – உயிர். அப்புறம் வெற்றி, பொருமை, அயராத உழைப்பு, கொடை.

மரத்தை ஒரு உயிருள்ள ஜீவனாக மதிப்பவர்கள் நம்மில் எத்தனைபேர்? மரத்தின் மதிப்பு அது நமக்கு எப்படியெல்லாம் பயன்படுகிறது என்பதை வைத்துத்தானே. நம்மில் எத்தனை பேர் மரத்தை மரமாக மதிக்கிறோம்? ரசிக்கிறோம்? அல்லது Hermann Hesse அவரது Wandering-ல் சொன்னது போல், எவர் மரத்துடன் பேச விழைகிறோம்? யார் மரத்துடன் பேசுகிறார்களோ, அது சொல்வதைக் காது கொடுத்துக் கேட்கிறார்களோ அவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் உள்ளர்த்தமும், வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதற்கான உண்மையும் புரியும் என்கிறார் அவர். ஒரு மரம் அதன் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நமக்குப் பாடம் கற்பிக்கிறது.

விதை முளைத்து பெரிய மரமாக வளர்ந்திருப்பது எளிதான காரியமல்ல. இந்த உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரினமும், தான் வாழ்வதற்கு பல போராட்டங்களை சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. அது மரங்களுக்கும் பொருந்தும். ஓரிடத்திலிருந்து நகரமலேயே பல விதங்களில் தனது விதைகளை மரம் பல இடங்களுக்கு பரப்புகிறது. காற்று, நீர் மூலமாகவும், பறவைகளுக்கும், பூச்சிகளுக்கும், விலங்குகளுக்கும் உணவளிக்கிறது. அதற்குக் கைமாறாக தனது விதைகளைப் பரப்பிக்கொள்கின்றன. சரியான இடத்திற்கு விதை கொண்டு செல்லப்படவேண்டும். தான் வாழ ஏற்றவகையில் சூழலும், மண்ணும், நீரும் அமைந்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் துளிர் விட முடியும். மரங்களடர்ந்த நிழலான பகுதியில் விழுந்திருந்தால் சூரிய ஒளிக்காக அருகிலுள்ள தாவரங்களுடன் போட்டிபோட வேண்டியிருக்கும், நிழல் விரும்பும் மரமாக இருந்து வெட்ட வெளியில் அதன் விதை விழுந்திருந்தால் சூரிய ஒளியின் கடுமையை தாக்குப்பிடிக்க வேண்டும். விதை முளைவிட்ட பின் தகுந்த காலநிலை அமைந்திருக்க வேண்டும். அப்படியே இருந்தாலும் பூச்சிகள், தாவர உண்ணிகள், இரும்புச் சக்கரங்களைக் கொண்ட கனரக வாகனங்கள், மண்ணை விஷமாக்கும் இராசயன மாசு, மண்வெட்டியைக் கொண்ட கைகள் போன்ற பற்பல காரணிகளிடமிருந்து தப்பிக்க வேண்டும். தனக்கு அருகில் வளரும் மற்ற தாவரங்களுடன் நீருக்கும், சூரிய ஒளிக்கும் போட்டி போட வேண்டும்.

ஒவ்வொரு அடி வளரும் போதும் பற்பல இன்னல்களைச் சந்திக்கிறது. இடர் ஏற்படும் போதெல்லாம், தன்னால் முடிந்தவரை உயிரைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஒரே குறிக்கோள் – தழைத்தோங்கவேண்டும். மரம் ஒவ்வொரு கணமும், ஒவ்வொரு நாளும் வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. இலைகளால் சுவாசித்து, வேரினால் நீர் பருகி ஓயாமல் வேலை செய்து கொண்டே இருக்கிறது. நம்முடனேயே சேர்ந்து வளார்கிறது, நம்மைக்காட்டிலும் உயர்ந்து நிற்கிறது, நாம்மைத் தாண்டியும் வாழ்கிறது – கோடாறிக்குப் பலியாகாமலிருந்தால்! இப்படி வளர்ந்து பெரிய மரமாக நிற்பது கானகத்தில் தான். சில வயதான மரங்களை கிராமங்களிலும் காணலாம், சில வேளைகளில் சாலையோரத்திலும் காணலாம். ஆனால் சாலையோர வயதான மரங்களைக் காணும் போதெல்லாம் இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் நீ உயிர்வாழப் போகிறாய் என்னும் சந்தேகமும், கவலையும் தான் மேலோங்கும்.

வயதான மரங்களைச் சென்று பார்ப்பதென்றால் எனக்குக் கொள்ளை ஆசை. அப்படி உலகின் பல வயதான மரங்களைக் கொண்ட இங்கிலாந்தில் உள்ள க்யூ தாவரவியல் தோட்டத்திற்கு (Kew Botanical Garden) அண்மையில் சென்று சுமார் 250 ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வரும் ஒரு மரத்தினைக் கண்டேன். இந்த ஜப்பானிய பகோடா மரம் (Japanese Pagoda Tree) இந்தத் தோட்டத்தில் நடப்பட்டது 1760ல். ஒரு மூதாட்டியைப் பாதுகாப்பாக கவனித்துக்கொள்வது போல் இம்மரத்தைச் சுற்றி கம்பி வேலியும், வயதானதில் கொஞ்சம் சாய்ந்து போனதால் தண்டிற்கு முட்டுக்கொடுத்தும் வைத்திருந்தார்கள். அதிசயத்துடன் பார்த்து, அம்மரக்கிளையின் ஒரு பகுதியை தொட்டுத்தடவி எனது பாக்கியத்தை எண்ணி மகிழ்ச்சியுற்றேன். ஞாபகார்த்தத்திற்கு அம்மரத்தின் அருகில் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டேன்.

க்யூ தோட்டத்தில் நான் பார்த்து அதிசயித்தது மரங்களை மட்டுமல்ல, மரியேன் நார்த் அம்மையாரின் ஓவிய கண்காட்சிக் கூடத்தையும் தான். மிக அழகாக வடிவமைக்கப்பட்ட இந்தக் காட்சிக்கூடத்தின் ஒவ்வோர் அறையிலும் அவரது ஓவியங்களை அவர் சென்று வரைந்த நாடுகள் வாரியாக காட்சிக்காக வைத்திருந்தார்கள்.

_JEG0505_700

மரியேன் நார்த் (Marianne North) 1830ம் ஆண்டு அக்டோபர் திங்கள் 24ம் நாள் இங்கிலாந்தில் பிறந்தார். இளம் வயதில் அவர் க்யூ தோட்டத்திற்கு சென்றபோது உலகின் பல இடங்களிலிருந்து கொண்டு வந்து வளர்க்கப்பட்ட பல வகையான அழகிய தாவரங்களும், மலர் செடிகளும், அவரை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. மரியேனுக்கு சிறு வயது முதலே ஐரோப்பியாவின் பல பகுதிகளுக்கு பயணம் மேற்கொள்ளும் வாய்ப்பு கிட்டியது. தான் பார்த்த இயற்கைக் காட்சிகளையெல்லாம் ஓவியமாகத் தீட்ட ஆரம்பித்தார். முதலில் பொழுது போக்கிற்காக வரைய ஆரம்பித்தாலும் அவரது தந்தையின் மறைவுக்குப் பின் முழுமூச்சுடன் உலகின் பல நாடுகளுக்கு (பெரும்பாலும் தன்னந்தனியே ஓரிரு பெண்டியர் துணையுடன்) பயணம் செய்து இயற்கைக் காட்சிகளையும், மரங்களையும், தாவரங்களையும், பூக்களையும் ஓவியமாக தீட்டலானார்.

தாவரவியலாளர்கள் ஒரு தாவரத்தை இனங்கண்டு, வகைப்படுத்திய பின் ஓவியர்கள் அத்தாவரத்தின் பாகங்களை (மலர், இலை, தண்டு, விதை முதலிய) மிக மிக நுட்பமாக வரைவார்கள். புகைப்படக்கருவிகள் இல்லாத காலமது. தாவரங்களையும், மரங்களையும் வரைந்தாலும், மரியேன் நார்த்தின் ஓவியங்கள் குறிப்பிட்ட ஒரு தாவரத்தையோ அவற்றின் பாகங்கள் தனித்தனியாக வரையப்பட்டோ இருக்காது. மாறாக அத்தாவரத்தின் முழு வடிவம், அது வளர்ந்திருக்கும் சூழல், அதைச் சுற்றி அவர் பார்த்தறிந்த மற்ற தாவரங்கள், அது வளருமிடத்தில் தென்படும் பறவைகள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள், விலங்குகள் அனைத்தும் பதிவு செய்யப்பட்டிடுக்கும். அத்தாவரங்களின் பின்னனியில் அங்கு வாழும் மனிதர்களும், அவர்களின் வாழ்க்கை முறையும் துல்லியமாக தீட்டப்பட்டிருக்கும். மரியேன் நார்த்தின் ஓவியங்களில் அவர் மையப்படுத்தி வரைந்திருக்கும் தாவரத்தையும் அதன் வாழிடத்தையும் காணலாம். அவரது ஓவியங்களை தாவரவியலாளர்கள் மட்டுமின்றி ஓவியத்தையும், இயற்கையையும் நேசிப்போரும் கூட பார்த்து மனதார ரசிக்க முடியும். இவரது ஓவியங்களில் பல விவரங்கள் பொதிந்திருந்தாலும், அறிவியல் துல்லியத்தில் இம்மியளவும் குறைவிருக்காது.

மரியேன் நார்த் அவர்கள் 1877ம் ஆண்டின் இறுதியில் இந்தியாவிற்கு வந்திருக்கிறார். இந்தியாவில் முதலில் அவரது காலடி பட்டது தூத்துக்குடியில். பிறகு தஞ்சை, கொச்சின், அம்ரிஸ்தர், ஆக்ரா அஜ்மீர், நைனிதால் என பல இடங்களுக்குப் பயணித்து அங்கெல்லாம் உள்ள இயற்கைக் காட்சிகளையும், மரங்களையும் மிக அழகான ஓவியமாக பதிவு செய்திருக்கிறார். அவரது இந்திய ஓவியங்களை அகல விரிந்த கண்களுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது குறிப்பிட்ட சில ஓவயங்களைப் பார்த்தபோது மயிர்க்கூச்சரிந்தேன். தஞ்சை பெரிய கோயிலை தூரத்திலிருந்து மிக அழகாக ஓவியம் தீட்டியிருந்தார். அடுத்து தஞ்சையில் உள்ளா போவபாப் (Boabob) எனும் ஆப்பிரிக்க மரத்தினை. பிறகு ஆக்ராவிலுள்ள தாஜ்மஹாலின் ஓவியம் என பரிச்சியப்பட்ட இடங்களையும், மரங்களையும் எதிர்பாராவிதமாக காண நேர்ந்ததில் மகிழ்ச்சியிலும் ஆச்சர்யத்திலும் திளைத்தேன். எங்கோ பிறந்து வளர்ந்து, தன்னந்தனிப் பெண்மணியாகப் பற்பல இன்னல்களுக்கிடையில் நெடும்பயணம் மேற்கொண்டு, நம் தாய்நாட்டிற்கும் வந்து, நம் நாட்டுத் தாவரங்களின் பால் காதல் கொண்டு ஓவியமாக்கிய மரியேன் அம்மையாரின் திருவுருவச்சிலையை நெகிழ்ச்சியுடன் பார்த்து தலைவணங்கினேன்.

_JEG3862_700

துளசி, ஆல், அரசு, வேம்பு என பல இந்தியத் தாவரங்களையும் ஓவியமாகத் தீட்டியிருந்தாலும் அவருக்குப் பிடித்தது இமயமலைச்சாரலிலும், மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையுச்சிகளிலும் வாழும் ரோடோடென்ரான் (Rhododendron) எனும் சிறு மரம். இதுபோல மரியேன் அம்மையாரின் வாழ்வில் பல மரங்கள் இருந்திருக்கும். அதுபோலவே, நாம் அனைவரின் வாழ்விலும் ஏதோ ஒரு மரம் இருக்கும். நம்மை அறியாமலேயே ஏதோ ஒரு மரம் நம் நினைவில் இருக்கும். தஞ்சாவுரில், கரந்தை கருநாசுவாமி கோயிலில் உள்ள வில்வம், அம்மாவின் ஊரில் குளக்கரைக்கு அருகிலிருக்கும் நாவல், திருச்சி BHEL ஊரகத்திலுள்ள சரக்கொன்றைகள், திருச்சி காந்தி மார்க்கெட்டில் பேருந்து நிற்குமிடத்திற்கு அருகிலிருக்கும் வேம்பு, மண்ணம்பந்தலில் உள்ள இலுப்பை, களக்காடு வனப்பகுதியில் நான் பார்த்த ஏழு இலைப்பாலை, மைசூருக்கு அருகில் பார்த்த பிரும்மாண்டமான ஆலமரம் என பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். இப்படி எனக்குத் தெரிந்த, பார்த்துப் பழகிய, அடையாளம் கண்டுகொண்ட ஒவ்வொரு மரமும் எனது நண்பர்கள், உறவினர்கள் போலத்தான். எனக்குத் தெரிந்த மரங்களைப் பல நாள் கழித்துப் பார்க்கும் போது என்னையும் அறியாமல் முகத்தில் புன்னகை படரும். அம்மரங்கள் பூக்களை மட்டும் பூப்பதிலை, நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் எனது நினைவுகளையும் மலரச்செய்கிறது. வில்வமும், சரக்கொன்றையும் எனது பள்ளிக் காலத்தையும், வேம்பும், இலுப்பையும் எனது கல்லூரி நாட்களையும் நினைவு படுத்தும்.

என்னதான் நகரத்தில் வாழ்ந்தாலும், மரங்களில்லா அப்பார்ட்மென்ட்ஸில் குடியிருந்தாலும் கூட ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதோ ஒரு மரம் பரிச்சியமாகத்தான் இருக்கும். மரியேன் அம்மையார் மறைந்தது 1890ல், ஆனால் அவர் பார்த்த, நட்டு வைத்த மரங்கள் இன்னும் வாழ்கின்றன. எனது மரங்கள் சிலவற்றை பட்டியலிட்டிருகிறேன். அதுபோல், உங்களது மரங்களையும் பட்டியலிடுங்களேன்? முடிந்தால் அவை இருக்குமிடம் சென்று அம்மரங்களுடன் சேர்ந்து புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். பாக்கியசாலி ஆவீர்கள்!

******

காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி தொடர். எண் 14. புதிய தலைமுறை 18 அக்டோபர் 2012

Written by P Jeganathan

October 20, 2012 at 3:31 pm

Posted in Plants

Tagged with , ,

காணாமல் போகும் சாலையோர உலகம்

leave a comment »

சமீபத்தில் திருச்சியிலிருந்து தஞ்சாவூருக்கு பயணம் மேற்கொள்ள நேரிட்டது. பல ஆண்டுகளாக இவ்வழியில் போய் வந்து கொண்டிருந்தாலும் கடைசியாக பயணித்த அனுபவம் மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்தது. திருவெறும்பூரிலிருந்து ஒரு காலை வேளையில் காரில் புறப்பட்டோம். பாய்லர் தொழிற்சாலை, துவாகுடி வழியாகச் சென்று சுங்கச்சாவடியில் அந்த அகலமான சாலையில் போய் வர 59 ரூபாய் கட்டணம் செலுத்தி விட்டு கார் தஞ்சாவூரை நோக்கி வேகமெடுத்தது. ஸ்பீடோமீட்டர் 80க்குக் குறையாமல் காரோட்டி பார்த்துக்கொண்டார். அரைமணி நேரத்தில் ஊரின் எல்லைக்குள் நுழைந்து விட்டோம். பலகாலமாக அந்த வழியாகப் போகாமல் இருந்த எனக்கு இம்முறை இங்கு நான் கண்ட பல மாற்றங்கள் பெருத்த ஏமாற்றத்தை அளித்தது. நான் போகவேண்டிய இடத்தை சீக்கிரமாக அடைந்ததில் ஒரு விதத்தில் மகிழ்ச்சி என்றாலும் பயணித்த அத்தருணத்தில் பலவற்றை இழந்ததைப் போன்ற ஒரு உணர்வே மேலோங்கி இருந்தது.

சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் எனது மாமா ஒருவருடன் இவ்வழியில் பயணித்த போது இந்த இரண்டு ஊர்களுக்கிடையே வழிநெடுக சாலையிலிருந்தபடியே பார்க்கக்கூடிய பல ஏரிகளை பேருந்திலிருந்து காண்பித்துக்கொண்டே வந்தார். பல இடங்களில் அவை இருந்த சுவடே தெரியாமல் போனதைச் சுட்டிக்காட்டி கவலைப்பட்டுக்கொண்டார். அப்போது அவரது வார்த்தைகளின் அர்த்தம் அவ்வளவாகப் புரியவில்லை. அப்போழுதெல்லாம் வழிநெடுக ஆங்காங்கே சாலையோரமாக பனை, ஆல், புளியன் மரங்களைக் காணலாம். இப்பொது இவ்வழியே போகும்போது ஏரியும் இல்லை, மரங்களும் இல்லை. இப்போது சில ஊர்கள் கூட பார்வையிலிருந்து மறைந்ததும், தூரமாகவும் போய்விட்டன.

roadsidetrees1_Photo P Jeganathan_700

முன்பெல்லாம் பேருந்தில் தஞ்சாவூருக்குப் பயணித்தால் குறைந்தது ஒரு மணி நேரமாவது ஆகும். துவாகுடி தாண்டியதும் புதுக்குடி, தேவராயனேரி, செங்கிப்பட்டி வழியாக வல்லம் வந்தடைந்து பின் சுமார் இருபது நிமிடங்களில் தஞ்சாவூரைச் சென்றடையலாம். அப்போதிருந்த ஒரு சில சோழன் போக்குவரத்துக்கழக பேருந்துகளே எல்லா ஊர்களிலும் நிற்கும். பல தனியார் வண்டிகள் துவாகுடி, செங்கிப்பட்டி விட்டால் வல்லம் அதன் பின் தஞ்சாவூர்தான். இப்போதும் இந்த ஊருக்குள் போய்வரமுடியும். அதற்கென்று தனி பஸ் சர்வீஸ் இருக்கிறது. விரைவு வண்டிகள், காரில் பயணிப்போர் இங்கெல்லாம் போக வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தொலை தூரத்திலிருந்து பயணிக்கும் வண்டிகளில் வருபவர்களுக்கு காலப்போக்கில் இந்தமாதிரியான ஊர்கள் இருப்பதே தெரியாமல் போய்விடும். இவ்வூர்களையெல்லாம் இருப்பதை தெரிந்து வைத்திருப்பதும், அவ்வழியே கடந்து செல்வதும் அவர்களுக்கு வேண்டுமானால் அவசியமில்லாமலிருக்கலாம். ஆனால் நான் உணர்ந்ததை பலகாலமாக அடிக்கடி இவ்வழியே பயணித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் ஒருவேளை உணரக்கூடும். நான் சொன்ன இந்த ஊர்களெல்லாம் மிகப்பிரபலமானவையோ, சுற்றுலாவிற்கான இடமோ அல்லது இவ்வூர்களிலெல்லாம் எனக்கு சொந்தக்காரர்களோ, தெரிந்தவர்களோ இல்லை. பிறகு ஏன் இந்த அங்கலாய்ப்பு என்கிறீர்களா? பயணம் மேற்கொள்வது சென்றடையும் இடத்தை அடைவதற்கு மட்டும் தானா? எவ்வழியே பயணிக்கிறோம், வழியில் என்ன செய்கிறோம், எதைப் பார்க்கிறோம் என்பது முக்கியம் இல்லையா?

நல்ல சாலையால் பல நன்மைகள் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அகலமான சாலையில் வேகமாகப் பயணிப்பது ஒரு பரவசமூட்டும் அனுபவமாகவும், வேலையை முடிக்க ஒரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு துரிதமாகச் சென்றடையவும் முடிகிறது. ஆயினும் பலகாலமாக பார்த்துப் பழகிய மரங்களையும், ஊர்களையும் காணாமல் போகச்செய்கிறது இந்த நால்வழிச்சாலைகள். சிற்றூர்களை பார்க்கமுடியாமல் போனால் போகிறது. பெயர்ப்பலகைகளிலாவது அவற்றைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் ஓங்கி உயர்ந்த, நிழலளிக்கும் அழகான சாலையோர மரங்கள்?

_JEG0357_

நால்வழிச்சாலையின் நடுவில் இருந்த திட்டில் அரளிச்செடிகள் வளர்க்கப்பட்டிருந்தன. ஆட்கள் அவற்றிற்கு தண்ணீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். பல்லாண்டு காலமாக வாழ்ந்து வந்த, எந்த பராமரிப்பும் செய்யத்தேவையில்லாத சாலையோர மரங்களை வெட்டிச்சாய்த்துவிட்டு வெறிச்சோடியிருக்கும் அந்த நான்குவழிச்சாலையின் நடுவில் பூச்செடிகளை வைத்து தண்ணீரையும் விரயம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். சாலையோர மரங்களை வெட்டாமல் சாலையே அமைக்க முடியாதா? நாம் நாட்டு தேசிய நெடுஞ்சாலைத்துறையில் சாலையோர மரங்களை விரும்பும் ஓர் அதிகாரி கூட இல்லையா? மிகச்சிறப்பாக சாலைகளை அமைக்கும் பொறியியல் வல்லுனர்களுக்கு சாலையின் ஒரு அங்கம் அதனோரத்தில் இருக்கும் மரங்கள் என்பது தெரியாதா?

தஞ்சாவூரில் வேலையை முடித்துக்கொண்டு நீடாமங்கலத்திற்குப் பயணித்தோம். புன்னைநல்லூர் மாரியம்மன் கோவில் வழியாகச் சென்ற சாலையில் அதிக மாற்றம் ஏதுமில்லை. ஆங்காங்கே இருந்த பள்ளங்களை தாரிட்டு நிரப்பி முன்பு வந்த சாலையைபோல் ஒரே சீராக இல்லாமலும், சில இடங்களில் வேகத்தடைகளும், வழியெங்கிலும் மரங்களும் இருந்தது. காகங்களும், தவிட்டுக்குருவிகளும், நாகணவாய்களும் சாலையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து எதையோ கொத்திக்கொத்தி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தன. வாகனங்கள் சீறி வரும் வேளையில் பறந்து சென்று, அவை கடந்து சென்றபின் மீண்டும் இருந்த இடத்திற்கே வந்தமர்ந்தன. சற்று தொலைவில் கத்திக்கொண்டிருந்த கெளதாரியின் குரலை தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது. தந்திக்கம்பிகள் சாலையின் அருகிலேயே நம்மைத்தொடர்ந்து பயணித்தன. அவற்றில் அமர்ந்திருக்கும் பறவைகளும் தான். பச்சைப்பசேலென வயல் கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரையில் பரவியிருந்தது. ஆட்கள் ஆடுகளை சாலையின் ஓரமாக ஓட்டிக்கொண்டு போனார்கள். அவ்வப்போது அவைகளும் வண்டி ஓட்டுனர்களின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தின. காலை நேரமாதலால் சிறுவர்கள் பள்ளிக்கு சைக்கிளில் ஒருவர் பின் ஒருவராக போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். ஆங்காங்கே ஊர்களும், கடைகளும் அவற்றின் வண்ண வண்ணப் பெயர்ப் பலகைகளும் தென்பட்டன. மக்கள் பேருந்துக்காக காத்துகொண்டிருந்தார்கள். சாலையை விட்டு சற்றுத் தள்ளியிருந்த அரசமரத்தடியில் சிலர் சாமி கும்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். லாரி ஒன்று நடு ரோட்டில் நிறுத்தப்பட்டு அதன் ஓட்டுனர் தலையை வெளியில் நீட்டி எதிரில் வந்த மற்ற லாரி ஓட்டுனரிடம் ஏதோ சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். இரண்டுமே ஹரியானா மாநிலத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டவை. நட்ட நடு ரோட்டில் இப்படி நிறுத்தி பேசிக்கொண்டிருப்பது மற்ற வாகனங்களின் போக்குவரத்திற்கு இடையூராக இருப்பதென்னவோ உண்மைதான். எங்கு பரிச்சயமானார்களோ எவ்வளவு நாள் கழித்து சந்தித்துக்கொள்கிறார்களோ! வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தி பேச அவர்களுக்கெல்லாம் நேரமிருக்குமோ என்னவோ? இன்னும் பல கி.மீ தூரம் போகவேண்டியிருக்கலாம். பின் வரும் வாகனங்கள் திட்டிக்கொண்டே ஒலியெழுப்புவது அவர்களுக்குத் தெரியாமலில்லை. வண்டியை நகர்த்திக்கொண்டே கையசைத்து விடைபெற்றனர் இருவரும்.

Photo: TR Shankar Raman

Photo: TR Shankar Raman

காரோட்டி சொன்னார்,” இந்த ரோட்ட எப்ப அகலப்படுத்தப் போறாங்களோ, பைபாஸ் ரோடு ரெடி பண்ணிட்டா இந்த ஊருக்குள்ள வரவேண்டியதே இல்ல..”. எனக்கு ஏதும் பேசத் தோன்றவில்லை.புன்னகைத்துக் கொண்டே முகத்தைத் திருப்பி சாலையோர உலகை வேடிக்கை பார்ப்பதை தொடரலானேன்.

******

காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி தொடர். எண் 8. புதிய தலைமுறை 30 ஆகஸ்ட் 2012

Written by P Jeganathan

August 31, 2012 at 7:01 pm

Posted in Environment, Plants

Tagged with ,